สายตาเยียบเย็นเฉียบคมของซางเฟยหว่านทะลุผ่านเลนส์กล้อง จ้องมองอันเจี๋ยที่อยู่ตรงข้าม เธอเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นว่า "ข้อเรียกร้องของฉันคือ…"
อันเจี๋ยพลันรู้สึกประหม่าโดยไร้สาเหตุ โดยเฉพาะเมื่อสบตากับซางเฟยหว่าน เขารู้สึกราวกับถูกเธอมองทะลุปรุโปร่งจนน่าอึดอัด
ขนาดว่าเขามีแมวที่บ้านเธอยังทำนายได้ ก่อนหน้านี้ก็พยากรณ์อากาศ แล้วยังเดาชีวิตรักอันยุ่งเหยิงของเขาได้อย่างน่าประหลาด อย่างนั้นจะ…
"อย่าตื่นเต้นไปเลย ข้อเรียกร้องของฉันไม่ได้เกินเลยอะไร" ในดวงตาของซางเฟยหว่านฉายแววเจ้าเล่ห์
"เมื่อกี้ฉันเห็นตอนที่ไลฟ์สดกล้องสแกนผ่านตู้โชว์ เห็นว่ามีแจกันเขียนลายทองวางอยู่ใบหนึ่ง ฉันชอบมาก หยิบลงมาให้ฉันดูหน่อยได้ไหม"
อันเจี๋ยแอบถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็หมายตาของประดับของเขา ของชิ้นนั้นแม้จะนำกลับมาจากต่างประเทศ ราคาหลายหมื่นหยวน แต่สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้แพงอะไรนัก
"คุณหมายถึงแจกันประดับสไตล์ยุโรปนี่ใช่ไหม นี่เป็นงานฝีมือที่ผมหิ้วกลับมาตอนไปเที่ยวต่างประเทศเมื่อสองปีก่อน ถ้าคุณชอบ จะยกให้ก็ได้นะ"
"ไม่ต้องยกให้ ฉันแค่ดูเฉย ๆ ถ้าถูกใจ จะได้ตามไปซื้อบ้าง"
"ได้ครับ ผมหยิบลงมาให้คุณดูชัด ๆ เลย!"
ระหว่างพูด อันเจี๋ยก็เดินไปข้างตู้โชว์ เปิดประตูตู้กระจก
ในใจเขายังอดเยาะความตื้นเขินของซางเฟยหว่านไม่ได้: แทบจะไม่ได้มีโอกาสยื่นข้อเรียกร้องกับดาราดังอย่างเขา อย่างน้อยก็น่าจะขอพวกเครื่องประดับอัญมณี ที่ไหนได้กลับไปหมายตาของไร้ค่าไม่มีอะไรโดดเด่น
ของประดับวางไว้ค่อนข้างสูง ต่อให้เป็นอันเจี๋ยก็ต้องเขย่งปลายเท้าถึงจะเอื้อมถึง พอจะหยิบลงมา ปากแจกันก็เอียงเท รูปถ่ายปึกหนึ่งร่วงกรูลงมา