ซางเฟยหว่านแม้จะรู้ดีว่าเฟยอิงเซียนจื่อตรงหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา แต่เมื่อเห็นแขนของเธอสมบูรณ์ไม่มีบาดแผล ยังเอามือแตะเอวคุยใหญ่ตักเตือนคนอื่นอย่างมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ในใจก็อดรู้สึกขวัญไหวไม่ได้
ขณะนั้นเอง สายตาของเฟยอิงเซียนจื่อก็หันมาตกที่อวี๋เป่ยหมิง แล้วถามว่า "น้องศิษย์ชาย ท่านมักสุขุมเสมอมา ทำไมถึงได้มาเล่นซนตามหว่านหว่านด้วยเล่า"
อวี๋เป่ยหมิงอึ้งงัน "ท่าน... เรียกผมว่าอะไรนะ"
"น้องศิษย์ชายไง แล้วจะให้เรียกท่านว่าอะไรล่ะ"
เฟยอิงเดินหนีไปสองสามก้าว ก็หันกลับมาเรียกอีก "สองคนนี่ยังยืนเหม่ออะไรอยู่อีก รีบกลับไปได้แล้ว! ยังอ้อยอิ่งอีก ถ้าท่านอาจารย์ลงโทษให้หันหน้าเข้าผนังสำนึกผิด ฉันจะไม่ช่วยขอร้องให้เลยนะ"
อวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านแลกสายตามองกัน ต่างฝ่ายต่างเต็มไปด้วยความสงสัย
ทั้งสองเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จึงเดินตามเธอพิมพ์เฟยอิงเข้าไปในสำนัก
เธอพิมพ์เฟยอิงคือศิษย์พี่ใหญ่ที่สุดของสำนัก อายุมากที่สุด รู้การณ์ที่สุด และเป็นห่วงเป็นใยมากที่สุด คนลักษณะเช่นนี้มักมีข้อเสียอย่างหนึ่ง นั่นคือการพูดจาไม่เลิก
ดังนั้นตั้งแต่ก้าวเข้าสำนัก ปากของเธอเฟยอิงก็ไม่เคยหยุดพัก พูดวนไปวนมา ไม่ก็ตำหนิซางเฟยหว่านกับอวี๋เป่ยหมิงสองคนที่ชอบเล่นซน ไม่ก็บ่นว่าตนเองเป็นห่วงเป็นใยมาเพียงใด ส่วนท่านอาจารย์ก็เป็นพวกปล่อยวางทุกเรื่อง เอาแต่ปิดประตูบำเพ็ญตบะบ่อย ๆ ถ้าไม่มีศิษย์พี่ใหญ่อย่างเธอ สำนักนี้ก็คงแตกสลายไปแล้ว
พอบ่นรวบรวมไปหลายเรื่อง เธอพิมพ์เฟยอิงก็เงียบไปเสียกะทันหัน หันมามองซางเฟยหว่านด้วยสีหน้าแปลกใจ
"แปลกจริง ๆ หว่านหว่าน วันนี้ท่านไม่เถียงกับฉันเลยสักคำ"
เธอเกรงใจขึ้นมาทันที "สองคนนี่ไม่ได้ก่อเรื่องใหญ่อะไรขึ้นมาใช่ไหม ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้เงียบผิดคน"