ซางเฟยหว่านไม่ได้สังเกตจุดสำคัญในคำพูดของเขาเลย แววตาสาด่าวด้วยความเยือกเย็นและความยินดีแอบแฝง "อวี๋เป่ยหมิง ไปตายเสีย!"
อีกเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ดาบในมือก็จะฟันจบชีวิตอวี๋เป่ยหมิง แต่ในวินาทีชั่วตายรับชะตานั้นเอง กระดิ่งถั่วแดงกลับดังขึ้นกึกก้อง พลังปราณวิญญาณอันแกร่งกล้าพุ่งผ่านมา ดาบตรงหน้าอวี๋เป่ยหมิงพร้อมกับร่าง "ซางเฟยหว่าน" กลายเป็นหมอกดำจางหายไป
ทันทีนั้นแสงสายรุ้งพลิ้วผ่าน ซางเฟยหว่านตัวจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าอวี๋เป่ยหมิง
"เป่ยหมิง นายบุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ ที่ไหนจะมีที่แบบนี้ที่นายกล้าถอนม่านมังกรคุ้มกายออกได้ลงคอ โชคดีที่ฉันสัมผัสได้ถึงนายทันเวลา รีบตามมาขัดขวางได้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้นายก็ตายในมือเทพชั่วร้ายไปแล้ว" น้ำเสียงเยือกเย็นของซางเฟยหว่านแฝงความโกรธเล็กน้อย
อวี๋เป่ยหมิงในที่สุดก็ได้สติ "แหม...เมื่อกี้นั่น...คือเทพชั่วร้ายจริง ๆ สินะ"
ซางเฟยหว่านมองอวี๋เป่ยหมิง แล้วกลับเกิดความระแวงขึ้นมาโดยฉับพลัน "เป่ยหมิง นายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นายเป็นอวี๋เป่ยหมิงตัวจริงหรือ เป่ยหมิงเขาไม่ควรโง่ขนาดถูกหลอกล่อให้เชื่อง่าย ๆ แบบนี้หรอกนะ"
อวี๋เป่ยหมิงแอบขื่นในใจ เรื่องอื่นใดเขามองการณ์ได้แจ่มชัดลึกซึ้ง แต่ซางเฟยหว่านคือภาระทดสอบแห่งใจที่ต่อให้สิ้นชีวิตเขาก็ข้ามผ่านไม่ได้ เธอทำให้แนวป้องกันทางจิตใจของเขาพังทลายได้อย่างง่ายดาย
ภาพที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ชัดเจนจริงแท้ และกระทบความกลัวที่ฝังลึกที่สุดในใจเขาโดยตรง เขาจึงหลงกลได้เอง