ในขณะเดียวกัน เพียวเพียวที่อยู่ในความฝันก็ลุกขึ้นนั่ง
เธอมองไปรอบ ๆ ตนพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนของตัวเอง
เธองงไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ตนขอความช่วยเหลือผ่านการเชื่อมสาย
แล้วต่อมาล่ะ?
เหมือนว่าเธอจะหลับไป... งั้นตอนนี้ก็ถูกขังอยู่ในความฝันอีกครั้งงั้นหรือ?
กำลังร้อนใจอยู่นั้น ก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่เคยถ่ายรูปกับซางเฟยหว่าน รีบไปหาโทรศัพท์ของตัวเอง หวังว่าจะติดต่อสตรีมเมอร์นอกความฝันผ่านโทรศัพท์ได้ ให้มาช่วยตนออกไป
โทรศัพท์ตั้งอยู่บนโต๊ะ หน้าโต๊ะมีเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่
เงานั้นมีเพียงโครงร่างของคน ไม่มีใบหน้า ไม่มีอวัยวะบนใบหน้า ไม่มีแม้แต่ดวงตา แต่กลับดูเหมือนว่าจะมองเห็นภาพในโทรศัพท์ได้ ศีรษะเอียงไปมา ราวกับกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง
เงาร่างถามด้วยความสงสัย: "เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"
เงาร่างถามซางเฟยหว่าน
ซางเฟยหว่านแม้จะไม่ได้เข้าไปในความฝันของเพียวเพียว แต่การเชื่อมสายของเธอกลับเชื่อมโยงกับในความฝัน
"แกจะทำร้ายเพียวเพียวทำไม?" ซางเฟยหว่านถามซ้ำอีกครั้ง
"เธอไม่ชอบแต่งรูปหรอกหรือ? ไม่ชอบอยู่ในภาพถ่ายหรอกหรือ? งั้นก็จงอยู่ในภาพถ่ายตลอดไป เป็นนางงามจอมปลอมซะ!"
ทันใดนั้น เงาร่างก็จ้องซางเฟยหว่านอย่างละเอียด: "เธอก็สวยเหมือนกัน งั้นเธอใช้ฟิลเตอร์เมคอัพหรือเปล่า? ให้ตายเถอะ พวกผู้หญิงพวกนี้ควรตายให้หมด!"