ผู้ใหญ่บ้านยิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า "นี่คือโซ่เหล็กที่สร้างขึ้นเพื่อแกในคืนนี้ จากนี้ไปแกก็จงซื่อสัตย์ทำหน้าที่เป็นวัตถุดิบทำน้ำหอมซะ!"
"ปีศาจปลาชั้นต่ำ ยังจะฝันอยากแฝงตัวเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านเราในร่างมนุษย์อีกเชียว! แถมเจียงจวิ้นด้วย เดิมทีทุกคนจะยอมให้อภัยมันแล้ว แต่มันกลับไม่รู้จักดีรู้จักชั่ว ลงมือทำร้ายคน ดูท่าคงถูกหญิงปีศาจหลอกลวงจิตวิญญาณจนช่วยไม่ได้แล้ว! เมื่อช่วยไม่ได้ ก็จำเป็นต้องจมทะเลให้ตาย เพื่อมิให้มันมาทำร้ายใครอีกในภายหลัง!"
"จมน้ำตายซะ ตัวทรยศ! จมน้ำตายซะ ตัวทรยศ!" ชาวบ้านตะโกนพร้อมกัน
ไป๋จวิ้นถูกรัดมัดแน่นหนา ถูกลากเท้าไปตามทางสู่ทะเล
หินริมทางและเม็ดทรายฉีกเสื้อผ้าของเขาขาด แล้วบาดเกลียวเนื้อผิวจนแดงช้ำ
เขาไม่ทันสนใจความเจ็บปวด ยังตะโกนเรียกจางเสวี่ยเสวี่ยว่า "เสวี่ยเสวี่ย เธออย่ากลัวนะ! ต้องทนต่อไป ทนให้นานที่สุด! คุณทวดต้องมาแน่ ๆ เพียงแค่ท่านมา เธอก็จะรอด!"
จางเสวี่ยเสวี่ยกลั้นน้ำตาลไว้แล้วด่าหนึ่งคำ "ตัวโง่! ตอนนี้คนที่อันตรายที่สุดคือเธอต่างหาก เธอรู้หรือไม่ว่าถ้าเธอจมน้ำตายที่นี่จริง ๆ เธอจะกลับไปโลกความจริงไม่ได้อีกเลย!"
ไป๋จวิ้นถูกลากมาถึงริมทะเลแล้ว คลื่นทั้งเค็มทั้งคาวแผดเผาแผลแตกทั่วตัวเขา
เจ็บมาก เจ็บมากจนสุดจะทาน
แต่น้ำตาที่ไหลจากดวงตาของจางเสวี่ยเสวี่ยใสสะอาดราวประกายแก้ว ทุกหยดดูเหมือนตกลงมาบนหัวใจของเขา
หัวใจของเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน