คิมยอนซูไม่เคยเห็นผีมาก่อน แต่ในวินาทีนั้นกลับเข้าใจในทันใด และจำได้ว่าเป็นผี
เธอยังจำได้ว่าหนึ่งในเงาผีนั้น คือยามาโนะที่เพิ่งถูกต้นไม้ใหญ่กลืนกินต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่!
ศีรษะของยามาโนะถูกแขวนไว้ด้วยรากไม้ ใบหน้าทั้งหมดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด และส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน
ดูเหมือนเขาจะรู้สึกถึงบางอย่าง จึงหันหน้ามองไปทางคิมยอนซู แล้วยื่นมือออกมาทำท่าขอความช่วยเหลือ
ด้วยความกลัวอย่างมหาศาล คิมยอนซูอดร้องอุทานออกมาไม่ได้ "อ๊า!"
เธอยังไม่ทันได้ปิดปากของตัวเอง ในวินาทีถัดมา รากไม้สีดำเส้นหนึ่งก็พุ่ง "วืด" มาจากผนังที่แตก และรัดคอของคิมยอนซูไว้แน่น
ในเวลาเดียวกัน ไม้เลื้อยและรากไม้นับไม่ถ้วนก็เลื้อยเข้าไปในหลุมอย่างต่อเนื่อง และกลืนกินผู้คนด้านในทันที
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต คิมยอนซูก็รู้สึกเสียใจที่มาที่นี่ ไม่ควรมาที่ที่รากไม้หนาแน่นแบบนี้ และยิ่งเสียใจที่ละทิ้งบ้านเกิดเพื่อมาขอรับมรดก!
และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมพ่อผู้ร่ำรวยที่ไม่เคยพบหน้ากันถึงได้ใจกว้างขนาดนั้นในการระบุทรัพย์สมบัติมหาศาลให้พวกเขาได้รับมรดก
การรับมรดก ต้องมีชีวิตรอดก่อน หากตายไป ทรัพย์สมบัติในโลกนี้มากมายเพียงใดก็จะไม่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไป!
ซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงเพิ่งเดินมาถึงกลางต้นไม้ใหญ่ ก็เห็นรากไม้และไม้เลื้อยรอบข้างราวกับถูกอะไรบางอย่างดึงดูด จู่ๆ ก็เคลื่อนไหว โชคดีที่ทั้งสองคนมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว พลิกหลบไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว