"ขอโทษพี่ชาย..." น้ำตาที่ผู่เจินชิงกลั้นไว้ไหลรินอีกครั้ง
"ฉันแค่เหนื่อยจากงานมากเกินไปจริงๆ วันนั้นฉันคิดถึงพี่ชายขึ้นมาอย่างกะทันหัน อยากให้พี่ชายอยู่ข้างๆ ฉัน"
"พอคิดว่าพี่ชายวิ่งหนีไปไกลขนาดนั้น จะพบหน้ากันสักครั้งยังยาก ฉันก็แอบโกรธนิดหน่อย"
"ขอโทษนะพี่ชาย ฉันไม่คิดเลยว่าสายโทรศัพท์นั้นจะจบลงด้วยการทำร้ายพี่ชาย ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ..."
เธอร้องไห้คร่ำครวญ เหมือนตอนแม่ตายครั้งนั้นที่ไร้ที่พึ่ง
แต่ตอนนั้น พี่ชายยังกอดเธอไว้ในอ้อมแขนและปลอบโยนอย่างอ่อนโยน แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่มองดูเธอด้วยความเก้อเขิน ไม่สามารถแม้แต่จะเช็ดน้ำตาให้เธอได้
กลัวว่าน้องสาวจะรู้สึกผิด เขาพยายามอธิบายอย่างสุดกำลัง: "ไม่ใช่ ไม่ใช่! ตอนนั้นฉันกำลังจะกลับเมืองเพื่อทำธุระ เผอิญแวะไปหาเธอด้วย จึงเกิดอุบัติเหตุบนถนน ไม่เกี่ยวกับเธอ เธออย่ารู้สึกผิดเด็ดขาด"
ผู่เจินชิงพยักหน้าอย่างแรง: "ได้ ฉันจะเชื่อฟังพี่ชาย ฉันจะไม่รู้สึกผิดอีกแล้ว"
"จากนี้ไปใช้ชีวิตให้ดี มีความสุข อย่าคิดถึงพี่ชายมากเกินไป"
"อื้ม ได้!"
"งานยุ่งแค่ไหนก็ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา!"
"ได้ ฉันจำไว้แล้ว!"
"เวลาหาแฟนต้องดูให้ดีๆ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ต้องรักตัวเองให้มากที่สุด จำไว้หรือยัง?"
"จำไว้แล้ว"
"วันแต่งงาน ต้องพาเจ้านั่นมาที่หลุมศพพี่ชาย... เฮ้อ ไม่รู้ว่าจะได้เห็นหรือเปล่า"
"ยังไงก็บอกเขาไปว่า เธอมีพี่ชายที่เป็นผี ถ้าเขากล้าทำให้เธอเสียใจ พี่ชายจะขุดดินขึ้นมาทำโทษเขา!"