ขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก
จางซีกับแม่เดินออกมาจากด้านในพร้อมกัน
มือของแม่จางคล้องแขนลูกชายแผ่วเบาราวกับลูกยังไม่ตาย
"คุณซาง ลูกฉันเล่าให้ฟังหมดแล้ว ขอบคุณที่พาเขากลับมา และยังต้องรบกวนให้ช่วยทำพิธีส่งวิญญาณให้เขาอีกด้วย"
ทั้งที่ในใจยังผูกพันกับลูกชายสุดหัวใจ แต่วินาทีนี้ก็มีแต่เพียงส่งเขาจากไป
โลกมนุษย์มีทุกข์นับไม้ถ้วน เกิดก็ทุกข์ ตายก็ทุกข์ แต่การจากกันตลอดกาลยิ่งเจ็บปวดสุดหัวใจ
กระนั้นวินาทีนี้ แม่จางกลับไม่ร้องไห้อีกต่อไป เธอจ้องมองลูกชายด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรัก แล้วเอ่ยบอก
"ชาติหน้าตอนเกิดใหม่ ต้องดูให้ดีนะ ไปเกิดเป็นลูกบ้านที่พ่อแม่ครบทั้งคู่ ไม่ต้องขาดแคลนอาหารการกิน!"
จางซีร้องไห้สะอึกสะอื้น "แม่คะ ชาติหน้าหนูยังอยากเป็นลูกแม่อีก! หนูผิดจริง ๆ ไม่ควรโลภเงินทองที่ไม่ใช่ของตัวเอง ฝันจะเป็นลูกเศรษฐี แล้วก็เสียชีวิตฟรี ๆ ไปแบบนี้ แม่จ๊ะ ถ้าหนูจากไปแล้ว แม่จะทำยังไง! แม่จะทำยังไง!"
แม่จางน้ำตาไหล แต่ยิ้มให้เต็มที่ "ไม่ต้องห่วงแม่เลย แม่สบายดี! ที่แม่ไม่แต่งงานใหม่มาตลอดก็เพราะหนูนี่แหละ ความจริงแม่มีคนมาจีบอยู่หลายคน เดี๋ยวแม่จะหาผู้ชายแก่หล่อ ๆ สักคนมาใช้ชีวิตด้วย ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองโดดเดี่ยวแน่นอน!"
"ลูก ลูกไปเถอะ! อย่าเหลียวแลอดีต อย่าหันหลังกลับ ข้ามสะพานไน่เหอไป ดื่มน้ำเมิงโพให้หมด แล้วใช้ชีวิตชาติหน้าให้ดี ๆ นะ!"
จางซีคุกเข่าลงกับพื้น ก้มลงกราบแม่ถึงสามครั้ง "แม่คะ หนูจะทำตามที่แม่บอก ไม่ผูกพัน ไม่มองย้อนกลับ หนูจะดื่มน้ำเมิงโพแล้วลืมแม่ แม่ก็ลืมหนูเถอะ อย่าคิดถึง ใช้ชีวิตของแม่เองให้มีความสุขนะ!"