อวี๋เป่ยหมิงอธิบายให้หญิงสาวผมขาวฟังอย่างอดทน:
"เสียใจด้วย ฉันไม่ใช่น้องชายของเธอจริงๆ แม้จะอย่างที่เธอว่า ลมหายใจคล้ายกันบ้าง แต่มันก็แค่เรื่องบังเอิญ เพราะฉันอายุพันกว่าปีแล้ว และฉันจำอดีตของตัวเองได้ทั้งหมด รู้ดีว่าฉันไม่ใช่คนที่เธอตามหา"
"คุณ... อายุพันกว่าปีแล้วหรือ?"
"ใช่ ฉันเพิ่งมายังโลกนี้เมื่อแปดร้อยปีก่อน ก่อนหน้านั้นฉันอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ไม่มีทางรู้จักเธอ"
"จริงๆ ไม่ใช่หรอกหรือ?" แสงในดวงตาของหญิงสาวผมขาวค่อยๆ มืดลง เหลือเพียงความผิดหวังอย่างลึกล้ำ
เธอถอนหายใจอย่างแผ่วเบา: "คุณเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ ถ้าคุณยอมหลอกฉัน คุณจะได้ประโยชน์มากมาย"
อวี๋เป่ยหมิงตอบตามจริง: "ฉันรู้ดีว่าการรอคอยอันยาวนานนั้นทรมานแค่ไหน ฉันก็รู้ดีว่าความคิดถึงคนคนหนึ่งนั้นฝังลึกแค่ไหน ฉันจึงไม่อยากหลอกเธอ"
"คุณจะเข้าใจได้อย่างไร? เว้นแต่คุณจะเคยผ่านการรอคอยอันยาวนานและมีความคิดถึงที่ฝังลึกเหมือนฉัน"
สายตาอันลึกล้ำของเธอปะทะกับแววตาของอวี๋เป่ยหมิง เพียงชั่วพริบตาก็เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง: "คุณไม่ได้หลอกฉันจริงๆ"
"แต่ถ้าคุณไม่ใช่น้องชายฉัน แล้วน้องชายฉันอยู่ที่ไหน?" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ความโศกเศร้าที่ไม่อาจจางหายไปนับพันปี
อวี๋เป่ยหมิงเห็นว่าเธอยังพอจะพูดจารู้เรื่องได้ จึงถือโอกาสถาม: "ปล่อยเฉาเจินและแมวของฉันได้หรือยัง?"
เอินฉือก็รีบพูดตาม: "ขอให้เทพหญิงปลดคำสาปของเผ่าข้าพเจ้าด้วย!"