จากเขาเซียนหมิงลงมา ฟ้ามืดสนิทแล้ว
แต่กองถ่ายมีรถบัส และนักแสดงบางคนก็มีรถตู้ส่วนตัว ไม่กระทบการเดินทางกลางคืนอยู่แล้ว
เฉาเจินกำลังจะขึ้นรถตู้ของตัวเอง สายตาเหลือบไปเห็นอวี๋เป่ยหมิงและซางเฟยหว่านยืนอยู่ข้างถนนพร้อมกับเสี่ยวเฮย
เธอนึกว่ารถตู้ของพวกเขามาไม่ทัน จึงเดินเข้าไปทักว่า "พี่อวี้ พี่หว่าน นั่งรถฉันไหม? นั่งรถบัสเมื่อย แถวฉันกว้างกว่า ที่นั่งปรับเอนนอนได้ด้วย"
ซางเฟยหว่านถามเธอ "บริษัทจัดรถให้เธอเหรอ?"
เฉาเจินพยักหน้า "ใช่ บริษัทฉันดีมากจริง ๆ ถึงฉันเป็นเด็กใหม่ ยังไม่ได้สร้างมูลค่าเชิงพาณิชย์อะไร แต่บริษัทก็ยังจัดรถส่วนตัวให้ ฉันซาบซึ้งจะตาย"
"พี่หว่าน พี่อวี้ บริษัทคุณสองคนสวัสดิการไม่ดีเหรอ? ไม่งั้นทำไมไม่แม้แต่จะจัดผู้ช่วยให้คนละคน?"
"สัญญาผู้จัดการของคุณเซ็นถึงปีไหน? อยู่บริษัทเราดีไหม?"
"ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!" ไป๋จวิ้นซึ่งอยู่ที่เจี้ยงเยว่ซานจวงในปักกิ่งไกล ๆ จามติดกันหลายครั้ง
ปีศาจต้นหลิวข้าง ๆ มองเขาอย่างเป็นห่วง "จามไม่หยุดเลย เป็นหวัดหรือเปล่า? ท่าทางอ่อนแออย่างนี้ ควรออกกำลังกายหนัก ๆ เอาน่ะ มา เต้นให้คล่องกว่านี้! ตามจังหวะเพลงสิ! ดูสีหน้าด้วย ยิ้มหน่อย!"
ไป๋จวิ้นจะยิ้มออกได้ยังไง?
เมื่อก่อนโดนปู่ถันจับให้ชิมกับข้าว เกือบเอาชีวิตไม่รอด