เสี่ยวเฮยกำลังนอนหลับอยู่ในห้องของอวี๋เป่ยหมิง พอหลับไปถึงช่วงดึกก็ฝันร้าย ฝันว่าถูกงูยักษ์ไล่กัด ตอนที่กำลังจะโดนงูเขมือบเข้าปาก มันก็กลิ้งต้วมเตี้ยม——ตกจากเตียง ตื่นขึ้นมาทันที
ถึงแม้ท่าทางตอนตกจะเหยเกมาก แต่มันก็ปรับท่าทางยืนขึ้นอย่างสง่างามได้ในพริบตา จากนั้นก็เบิกตาใสกว้างมองไปรอบตัวอย่างงุนงง แต่กลับหาอวี๋เป่ยหมิงไม่เจอ
นายของฉันไปไหน?
หรือว่าแอบออกไปกินของอร่อยตอนกลางคืน ไม่พาแมวน้อยไปด้วย?
เสี่ยวเฮยไม่คิดจะนอนต่อแล้ว แอบเล็ดลอดออกจากประตูห้อง ยกจมูกขึ้นดมกลิ่น ก็ได้กลิ่นอวี๋เป่ยหมิงอยู่ในห้องของซางเฟยหว่านที่อยู่ตรงข้าม
มันกำลังจะไปหาพวกเขา แต่กลับพบว่าเฉาเจินหายไปที่ปลายทางเดิน
เธอไม่นอนในห้อง จะไปทำไม?
หรือว่าหิวเหมือนกัน? จะออกไปหาของกิน?
เสี่ยวเฮยก็รีบวิ่งตามไปอย่างดีอกดีใจ เห็นเฉาเจินเดินไปที่ชั้นหนึ่ง แล้วตรงออกจากโรงแรมไปเลย
ระหว่างนั้น พนักงานโรงแรมที่เวรอยู่ทักทายเฉาเจิน แต่เธอไม่สนใจเลย
ดวงตาของเสี่ยวเฮยหรี่ลงทันที: "เหมียว~" ผิดปกติ!
มันไม่ทันคิดมาก ก็รีบตามเฉาเจินไป
ช่วงที่อยู่กองถ่าย เฉาเจินมักจะให้ขนมเสี่ยวเฮยกินเป็นประจำ และมักจะชมว่ามันฉลาดและหล่อ
ดังนั้น เมื่อพบว่าเฉาเจินมีอันตราย เสี่ยวเฮยก็รีบตามไปเป็นคนแรก
อวี๋เป่ยหมิงเห็นเสี่ยวเฮยวิ่งตามเฉาเจินไป ก็รีบส่งกระแสจิตบอกมันทันที: "เสี่ยวเฮย กลับมาเร็ว!"
"เหมียวเหมียว พี่สาวมีอันตราย นายท่านรีบช่วยเธอด้วย!"