วันนั้น อาจินและครอบครัวออกไปเยี่ยมเยียนผู้คน ระหว่างทางถูกขุนศึกที่ผ่านมาเห็นเข้า ชายผู้นั้นส่งของหมั้นมาเป็นสายน้ำไม่ขาดสายสู่บ้านท่านหวัง
อาจินไม่อยากแต่ง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีภรรยาน้อยแล้วสิบกว่าคน
ในยุคที่ขุนศึกเป็นใหญ่ ชาวบ้านธรรมดาก็เป็นเพียงปลาบนเขียง ใครจะกล้าขัดขืน?
แต่หากยอมจำนน อาจินก็จะเป็นหนึ่งในภรรยาน้อยสิบกว่าคนในจวนผู้บัญชาการ ใช้ชีวิตอย่างหมดเปลืองไปกับการแก่งแย่งชิงดี
เมื่อชายคนรักของอาจินรู้ข่าว ก็แอบมาหาและพูดว่า "บ้านตระกูลแม่ฉันมีทรัพย์สินอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ อาจิน ไปกับฉันที่เซี่ยงไฮ้เถอะ เราออกจากที่นี่ไป ไม่กลับมาอีกเลย"
อาจินยังลังเล พ่อแม่ของเธอก็เห็นด้วยกับวิธีนี้—ย้ายทั้งครอบครัวไปเซี่ยงไฮ้ อย่าให้ลูกสาวคนสวยต้องถูกทำลาย
อาจินถาม "แต่ถ้าถูกจับได้ล่ะ? พวกเขามีอำนาจมาก มีคนคอยจับตาดูทุกวัน เราจะหนีไปได้อย่างไร?"
สุดท้าย อากู้ก็ออกมาพูด "ฉันแต่งงานแทนเธอ ถ่วงเวลาไว้ วันแต่งงาน พอพวกเขารับตัวไปก็จะผ่อนคลาย พวกเธอรีบหนีไปตอนนั้นเถอะ!"
อาจินกอดอากู้ร้องไห้ "ถ้าอย่างนั้นเธอต้องตาย! ไม่ได้ ฉันไม่ยอม"
อากู้ประคองหน้าเธอ เช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน "ฉันเป็นคนรับเคราะห์ให้เธอมาตั้งแต่แรก ปีที่ผ่านมา ฉันได้กินดีอยู่ดีกับเธอ เธอยังพาฉันไปเรียนหนังสือ ถ้าไม่มีเธอ ฉันอาจถูกขายไปที่ไหนสักแห่ง ไม่รู้จะเป็นอย่างไรแล้ว บุญคุณนี้ วันนี้ถึงเวลาต้องชดใช้"
อาจินพูด "ไม่ใช่ ใครบอกว่าเธอเป็นคนรับเคราะห์ อย่าไปเชื่อคนอื่น! เธอคือพี่น้องของฉัน ฉันจะผลักพี่น้องที่สนิทที่สุดออกไปรับเคราะห์แทนฉันได้อย่างไร? ฉันแต่งก็ได้! แค่เป็นภรรยาน้อยก็เท่านั้น ไม่ตายหรอก ไม่เป็นไร"