"ไม่ ไม่!" กัวเฉิงหมุนรถเข็นเพื่อจะหนี ทว่าด้วยความตื่นตระหนกเกินไป รถเข็นพลิกคว่ำ เขาล้มลงบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยเศษแก้ว
"เว่ยเสี่ยวซวง ตื่นสิ!"
เสียงตวาดของซางเฟยหว่านดังเข้าสู่โสตของวิญญาณร้ายในชุดแดง ดั่งเสียงใสสะอาดที่ดังขึ้นท่ามกลางความยุ่งเหยิง
นัยน์ตาซึ่งเคยขาวโพลนทั้งดวงของเธอ บัดนี้ม่านตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตหลั่งไหลเข้ามาจากทุกทิศทางราวกับกระแสน้ำ
"อ๊าก!" เธอเปล่งเสียงโหยหวน ความเจ็บปวดจากอดีตทำให้ดวงวิญญาณเธอสั่นเทา
คืนวันวิวาห์ซึ่งควรเป็นของเธอ เธอนั่งอยู่ในห้องหอด้วยความคาดหวังเจ็ดส่วนและความเขินอายสามส่วน รอคอยการมาของผู้เป็นที่รัก
ประตูห้องเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าด เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความยินดี แต่กลับพบชายแปลกหน้า
ส่วนสามีของเธอถูกชายผู้นั้นลากผมเข้ามาในห้องหอ รอยเลือดลากยาวเป็นทางอยู่เบื้องหลัง
ก่อนสิ้นใจ สามียังคงอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา: "ปล่อยเมียผมไปเถอะ ได้โปรด..."
ชายผู้นั้นหัวเราะอย่างเย็นชา ต่อหน้าเธอ เขาใช้มีดกรีดคอสามี เลือดสีแดงฉานทะลักออกมาเป็นวงกว้าง ย้อมเรือนหอทั้งหลังจนแดงฉาน
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมของเธอเท่านั้น ตลอดเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวันต่อจากนั้น เขาใช้ทุกวิถีทางทรมานและย่ำยี ทำให้เธอทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายในทุกวินาที
และความชั่วร้ายที่สุดของเขาคือ แม้แต่ความตายเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอไป
เขากล่าวว่า: "ดวงชะตาเธอไม่ดี ปีเดือนวันยามเกิดบริสุทธิ์และหยินถึงขีดสุด เหมาะแก่การหลอมเป็นที่สุด ฉันหาเธอตั้งนานกว่าจะพบ เธอจงเกลียดฉันเถิด ยิ่งเกลียดมาก พลังก็จะยิ่งร้ายกาจในภายภาคหน้า"
เขายังกล่าวอีกว่า: "ฉันจะทำให้เธอต้องมีชีวิตอยู่อย่างเจ็บปวดตลอดกาล ในอีกวิถีทางหนึ่ง ชั่วนิรันดร์มิอาจเวียนว่ายกลับชาติมาเกิด!"
หลังจากพันธะสัญญา เธอก็กลายเป็นวิญญาณร้ายในชุดแดง ถูกมันบงการให้ทำเรื่องอัปมงคลนับไม่ถ้วน
บางครั้ง เพื่อให้ได้ทรัพย์สินมากขึ้น มันจะให้วิญญาณร้ายในชุดแดงไปหลอกหลอน ทำให้บ้านเรือนวุ่นวาย แล้วมันจึงปรากฏตัว เรียกเก็บเงินก้อนโต จากนั้นก็แสร้งทำพิธีขับไล่ผี