ในขณะนี้ ลมหนาวพัดกรูเข้าสู่ขนของเสี่ยวเฮยไม่หยุด มันรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติ
"เหมียว~ ถ้าฉันตามต่อไปแบบนี้ เจ้าแมวน้อยอย่างฉันจะถูกแช่แข็งตายหรือเปล่านะ?"
"เหมียว~ แต่พี่สาวเฉาเจินให้ขนมฉันกินเยอะแยะเลย ถ้าฉันไม่สนใจเธอ แล้วเธอตายไปจะทำยังไง?"
"เหมียว~ ถ้าเธอตายไป ฉันก็จะได้กินขนมน้อยลง เหมียว~"
"เหมียว~ ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องเดินไปข้างหน้าต่อไปอีกหน่อย! เจ้านาย รีบมานะ!"
มันกัดฟันฝ่าลมหนาวที่เสียดแทงเข้ากระดูก อดทนต่อความเย็นเฉียบที่แผ่มาจากอุ้งเท้า ก้าวเดินต่อไปทีละก้าว
ยิ่งเดินขึ้นไปบนเขา อุณหภูมิก็ยิ่งต่ำลง หิมะก็ยิ่งหนาขึ้น
มันไม่สามารถวิ่งเร็วได้อีกต่อไป ทุกย่างก้าว รอยหิมะลึกจนเกือบจะฝังมันทั้งตัว
แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามสูดดมกลิ่นของเฉาเจินที่ลอยมากับสายลม
กลิ่นของเฉาเจินเริ่มจางลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เหมือนจะไม่ได้กลิ่นแล้ว
อ้อ ไม่ใช่ ไม่ใช่กลิ่นของเธอจางลง แต่จมูกของตัวเองถูกเศษหิมะอุดตันจนไม่ได้กลิ่นอะไรเลยต่างหาก!
เหมียว~ ไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันต้องตายเพราะความหนาวเย็นแน่!
เมื่อรู้สึกว่าผิดปกติ เสี่ยวเฮยหันหลังจะเดินกลับ แต่กลับพบว่าไม่เพียงแต่ร่างกายจะแข็งทื่อเท่านั้น เส้นทางที่เดินมานั้นถูกหิมะใหม่ปกคลุมจนมิดแล้ว หากอยากกลับไป ก็ต้องฝ่าหิมะเหล่านั้นออกไป แต่มันไม่มีแรงเหลือแล้ว