เจ้าหน้าที่ของสวนสนุกรีบรุดเข้ามา ตรวจสอบอุปกรณ์ พยายามทำให้รถไฟกลับมาทำงาน
แต่ที่น่าประหลาดคือ สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดแสดงว่าอยู่ในสภาพปกติ แต่แผงควบคุมหลักที่นี่กลับไม่สามารถควบคุมรถไฟได้
ไม่ต้องพูดถึงคนบนรถเลย แม้แต่จางเสวี่ยเสวี่ยยังมองแล้วใจเต้นระทึก: "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ รถไฟอย่างไรก็เสียได้?"
สีหน้าของซางเฟยหว่านเคร่งเครียดอย่างผิดปกติ: "นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา บนตัวรถมีพลังหยินปกคลุมอยู่อย่างชัดเจน"
ไม่นานนัก รถดับเพลิงหลายคันก็ส่งเสียงหวูดแหลมดังสนั่นวิ่งเข้ามา
บริเวณใกล้รถไฟเหาะถูกกั้นด้วยแนวเชือกอย่างรวดเร็ว เดิมทีเจ้าหน้าที่กู้ภัยเตรียมจะใช้บันไดลมรับคนลงมา แต่บริเวณใกล้รถไฟเหาะมีสิ่งก่อสร้างกีดขวาง ทำให้บันไดลมเข้าไม่ถึง
จนใจ พวกเขาจึงต้องใช้แผนสำรอง —— ปีนป่ายไปตามรางถึงจุดเกิดเหตุ แล้วค่อยพาผู้ประสบภัยลงมาทีละคน
ปรมาจารย์ชิวพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย: "คนของสำนักหยินจิ่วเหมินคิดจะทำอะไรกันแน่? แค่ขังคนไว้ข้างบน สร้างความโกลาหลเท่านั้น?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าว: "คงไม่ง่ายขนาดนั้น สำนักหยินจิ่วเหมินช่วงหลายปีนี้มักเก็บตัวเงียบ จู่ ๆ มาก่อเรื่องโอ่อ่าขนาดนี้ ต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงแน่"
เขาจ้องมองรถไฟเหาะอย่างพินิจพิเคราะห์
กลางอากาศเบื้องบน รถไฟที่ล้อมรอบด้วยไฟหลากสีราวกับมังกรยักษ์เกยตื้น สูญสิ้นความสง่างาม
ที่ซึ่งสายตาคนธรรมดามองไม่เห็น มีพลังหยินจาง ๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง
กลิ่นอายนี้ อวี๋เป่ยหมิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือยันต์ "ยันต์หยินบังคับ" อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของสำนักหยินจิ่วเหมิน ซึ่งสามารถถ่ายทอดพลังวิญญาณหยินไปยังคนหรือวัตถุ แล้วควบคุมจากระยะไกลได้