เปลวเพลิงภายในร่างเสี่ยวเฮยดุร้ายราวกับไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ โชคดีที่อวี๋เป่ยหมิงและซางเฟยหว่านมาถึงทันเวลา
ทั้งสองคนร่วมแรงกันจึงดึงพลังไฟที่วิ่งวุ่นภายในตัวเสี่ยวเฮยให้กลับลงสู่ตันเถียน จากนั้นปรับกระแสให้เรียบร้อย ก่อนนำเข้าสู่แปดเส้นลมปราณพิเศษของมัน
ความรู้สึกร้อนแผดเผาค่อย ๆ ทุเลาลง เหลือเพียงกระแสอบอุ่นไหลหล่อเลี้ยงร่างกายของเสี่ยวเฮยทั้งร่าง
ไม่นานนัก เสี่ยวเฮยก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนมา
ตอนนี้มันรู้สึกสบายทั้งตัว ภายในตันเถียนยังมีพลังปราณวิญญาณไหลบ่าไม่หยุดหย่อน
เสี่ยวเฮยลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาสีอำพันส่องประกายวิ้งวับผิดหูผิดตา
"ท่านอาจารย์? ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
อวี๋เป่ยหมิงพูดเสียงไม่พอใจ "ถ้าฉันไม่มา แกไม่ใช่แค่ร่างกายไม่รอดเท่านั้น วิญญาณก็คงสลาย! เสี่ยวเฮย แกกินอะไรเข้าไปเองหรือเปล่า!"
เสี่ยวไป๋ก้มหน้า ออกมาอธิบายอย่างรู้สึกผิด "ฉันทำยาวิเศษให้เสี่ยวเฮย แต่ไม่คิดว่าจะพลาด เสี่ยวเฮยแทบจะ..."
"ยาวิเศษ?" ผู้ถามคือซางเฟยหว่าน "เธอทำยาวิเศษแบบไหน? ไม่ใช่หรอกน่า ยาที่ในตำนานเทพเล่ากันว่า ฉางเอ๋อลอยขึ้นดวงจันทร์?"
เสี่ยวไป๋พยักหน้า "ยาวิเศษก็คือยาลูกกลอยชนิดหนึ่งที่ทำให้คนเปลี่ยนกระดูกเปลี่ยนเนื้อ และเพิ่มระดับการบำเพ็ญได้อย่างรวดเร็ว เอ๊ะ แต่ก่อนฉันทำได้ดีเสมอมา ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง คราวนี้ไม่รู้เป็นเพราะเปลี่ยนดินจันทร์เป็นดินโลก หรือด้วยเหตุผลอื่น สรุปแล้วพอเสี่ยวเฮยกลืนลงไป มันก็ลุกเป็นไฟโดยไม่รู้สาเหตุ"
อวี๋เป่ยหมิงมองเสี่ยวเฮยด้วยสีหน้าไร้คำพูด "แกกล้าหาญจริง ๆ เลยนะ! ปกติขี้กินก็เถอะ แล้วไหงกล้ากินยาเข้าไปมั่ว ๆ ด้วย!"