อวี๋เป่ยหมิงดูเหมือนจะรับรู้บางสิ่ง จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังปากถ้ำที่มืดสนิท
"ไม่รู้จักว่าตัวเองมีหน้าตาแค่ไหน!" เขาหัวเราะเย้ยเบา ๆ นิ้วมือพลิกร่ายตราผนึก แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า "วิญญาณเร่ร่อนทั้งหลาย ฟังคำสั่งฉัน จงเดินทางกลับมาโดยพลัน!"
แสงสีทองหลายสายแผ่ออกจากปลายนิ้วของอวี๋เป่ยหมิง ซึมลึกเข้าไปใต้พื้นดินอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ ดึงดวงวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ตรงนั้นขึ้นมาราวกับเด็ดหัวผัก
ต้นไม้มารรับรู้ความผิดปกติ ทั้งต้นสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง รากไม้ขวางทางเส้นทางของเหล่าวิญญาณ เถาวัลย์แปลงเป็นหนามคมพุ่งเข้าโจมตีอวี๋เป่ยหมิง ส่วนกิ่งก้านชักนำพายุขึ้นมาหมายจะพัดเขาล้ม
ช่วงเวลานั้นเอง แสงสีทองหลายสายพุ่งออกมาจากโพรงไม้ ตามด้วยเสียงระเบิดดังก้อง ต้นไม้ใหญ่หนาอ้วนกลับแตกกระจายจากภายใน รากและเถาถูกระเบิดกระเด็นออกไป ก่อนจะตกลงมาเหมือนลูกเห็บ
"อ๊ะ นี่เกิดอะไรขึ้น?" เฮนรี่ที่อยู่ไกลออกร้องออกมา พลางพุ่งตัวถอยหลังเลี่ยงการโจมตี พอหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าจุดที่ตนเพิ่งยืนอยู่ถูกสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาทุบจนเป็นหลุมใหญ่
เฮนรี่แอบยื่นคอมองเข้าไปในหลุม เห็นรากไม้หนาใหญ่หนึ่งท่อนตกอยู่ตรงนั้น
รากไม้กระตุกได้ไม่กี่ครั้ง บริเวณที่ขาดก็ไหลออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก ก่อนจะนิ่งสนิท ท่าทางมันเหมือนแขนขาที่ถูกตัดขาดของมนุษย์ชะมัด
การระเบิดทำให้ถ้ำหินปูนทั้งหลังสั่นสะเทือนรุนแรง
เฮนรี่รู้ตัวว่าไม่ดี ตะโกนลั่นว่า "เฮ้ ที่นี่จะถล่มแล้ว จ้าวอิงจวิ้น! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้! แกมันจ้าวอิงจวิ้น หรืออวี๋เป่ยหมิงกันแน่!"