ความสงสัยในใจยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม สมองของคุณเฉียนก็เริ่มมึนงงไปหมด ในภวังค์นั้น เวลาได้หดกลับไปอย่างรวดเร็วถึง 42 ปีก่อน
เสียงผู้ชายเย็นชาดังขึ้นข้างหูเธอ: "คุณชื่อหลี่เยว่หง?"
เธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่เรียบง่าย กะละมังเคลือบสีแดงวางอยู่บนขาตั้ง ถัดไปมีจักรเย็บผ้าเครื่องใหม่วางอยู่
ส่วนแม่ของเธอ หลี่เยว่หง สวมชุดแต่งงานที่ดูย้อนยุค นั่งอยู่ข้างเตียง ก้มหน้าด้วยท่าทางเขินอาย
ตอนนั้นแม่ยังสาวและสวยจริง ๆ! หน้าขาวเนียนไม่มีริ้วรอย คิ้วเรียวสวย จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแดงระเรื่อคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม
พ่อของเธอ เฉียนตงเหลียง สวมสูทดำทรงโบราณ ประกอบกับใบหน้าเหลี่ยมแบบขุนเธอ ตอนนี้ก็กำลังจ้องมองแม่เธออย่างเหม่อลอย
ดูแล้ว นี่น่าจะเป็นช่วงที่พ่อแม่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ
ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
"พ่อ! แม่!"
เธอเดินเข้าไปเรียก แต่ไม่มีใครตอบ
พวกเขาดูเหมือนจะมองไม่เห็นเธอ และไม่ได้ยินเสียงของเธอ
คุณเฉียนคิดได้: สตรีมเมอร์คนนั้นใช้วิธีนี้ให้ฉันดูชีวิตที่พ่อแม่ผ่านมาสินะ? ภาพพวกนี้... เป็นเพราะการสะกดจิตงั้นหรือ?
เคยได้ยินแม่เล่าว่า สมัยนั้นพ่อกับแม่แต่งงานกันโดยผู้ใหญ่จัดให้ ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลย จะได้สามีดีหรือร้าย ก็แล้วแต่โชคชะตา
ดูท่าทางของพ่อแม่แล้ว ก็จัดว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันพอตัว
ภาพก็ตัดไปยังวันถัดไปทันที
แม่สามีมาเคาะประตูแต่เช้า เรียกหลี่เยว่หงให้ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า
ครอบครัวเฉียนตงเหลียงมีคนเยอะ ด้านล่างมีน้องชายน้องสาว ด้านบนมีพ่อแม่และย่า