สองชั่วโมงต่อมา เมื่อเสี่ยวจิ่วเดินถึงสถานีรถไฟ เธอก็ยังเป็นห่วงพี่กล้า จึงส่งข้อความไปถามความเป็นไป
เสี่ยวจิ่ว:[เธอไปถึงไหนแล้ว? ไม่ใช่จะไปขึ้นรถที่สถานีเพื่อไปเมืองหลาหรือ? ทำไมไม่เห็นเธอเลย!]
พี่กล้า:[เธอขี้ขลาดเกินไป น่าเบื่อ ฉันไม่ไปเมืองหลากับเธอละ แยกทางกันเถอะ!]
เมื่อส่งข้อความไปอีกครั้ง ก็พบว่าอีกฝ่ายบล็อกเธอแล้ว
เสี่ยวจิ่วโกรธมาก มิตรภาพที่อยู่กินร่วมกันสิบวัน แม้จะต้องแยกทางกัน ก็ไม่ถึงกับต้องบล็อกกันเลยไม่ใช่หรือ?
ช่างเถอะ บล็อกก็บล็อก คนแบบนี้ไม่คู่ควรจะคบหาสนิทด้วย
ครึ่งปีต่อมา เสี่ยวจิ่วจบทริปและกลับไปทำงานตามปกติ แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากคนที่อ้างว่าเป็นครอบครัวของพี่กล้าโดยไม่คาดคิด
เสี่ยวจิ่วจึงได้รู้ว่า พี่กล้าหายตัวไปตั้งแต่ครั้งนั้น และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา
ทิเบตเป็นพื้นที่กว้างใหญ่และมีคนน้อย เส้นทางสุดท้ายที่พี่กล้าหายตัวไปพอดีไม่มีกล้องวงจรปิด
ครอบครัวติดต่อเสี่ยวจิ่ว ทราบว่าเธอขึ้นรถที่ไม่รู้จัก จึงถามว่าเธอจำป้ายทะเบียนรถได้หรือไม่
เสี่ยวจิ่วจะจำได้อย่างไร?
ตอนแรกเธอมัวแต่ห้ามพี่กล้าไม่ให้ขึ้นรถ ต่อมาทั้งคู่พูดจากันรุนแรง ต่างมีอารมณ์โกรธกัน จึงไม่ได้สนใจป้ายทะเบียนเลย
"สตรีมเมอร์ จู่ๆ เธอถามฉันเรื่องนี้ หรือว่า..." เสี่ยวจิ่วใจหายวาบ "หรือว่าวิญญาณนั้นเกี่ยวกับพี่กล้า?"