ฟู่จวิ้นมองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะแต่ไกล ขณะที่อยู่บนภูเขาหิมะ รู้สึกว่ายอดเขาอยู่ตรงหน้า แต่ก็เกิดความรู้สึกไร้สาระว่าอีกไกลแสนไกล
"เพื่อพิชิตยอดเขาเทพธิดา!"
"พิชิต? ทำไมต้องพิชิต?"
"นักปีนเขาปีนขึ้นยอดเขาทีละลูกก็เพื่อความสุขชั่วขณะของการขึ้นถึงยอดไม่ใช่หรือ?"
ฟู่จวิ้นจิบน้ำแล้วพูดต่อ: "ผมไปภูเขาหิมะมาหลายแห่ง ทุกยอดเขามีผู้พิชิตแล้ว เว้นแต่ยอดเขาเทพธิดาที่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครปีนขึ้นไปถึงยอดได้"
"ยอดเขาหิมะที่ไม่มีใครปีนถึง ยังมีตำนานลึกลับ หากพิชิตได้ จะเป็นเกียรติเพียงใด?"
เอินฉือส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย: "มดบังเอิญปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ ก็ถือว่าพิชิตต้นไม้นั้นหรือ? สำหรับยอดเขาแล้ว พวกเราแตกต่างจากมดที่ปีนต้นไม้อะไร?"
ฟู่จวิ้นถูกคำพูดนี้ทำให้พูดไม่ออกชั่วขณะ
เอินฉือพูดต่อ: "อีกอย่างผมคิดว่าคุณไม่ได้พูดความจริง เพราะคุณไม่เหมือนคนที่มาปีนเขาเฉยๆ ช่วงหลายปีมานี้คุณศึกษามากที่สุดคือตำนานที่เกี่ยวกับยอดเขาเทพธิดา และเมื่อกี้ก่อนออกเดินทาง คุณเผลอพูดถึง 'ดอกบัวหิมะ' หรือว่าคุณมาหาขุมทรัพย์?"
พูดถึงขนาดนี้ ฟู่จวิ้นก็ไม่ปิดบังอีก เขาลดเสียงลงพูด: "คนที่รู้จักดอกบัวหิมะมีไม่มาก ในบันทึกประจำเมืองก็เพียงกล่าวถึงเล็กน้อย แต่ผมเห็นในตำราโบราณเล่มอื่น ดอกบัวหิมะ แค่กลีบเดียวก็รักษาโรคได้ทุกอย่างบนโลก และทำให้เป็นอมตะ!"
"คุณอาหัวหน้าเผ่าเอินต้องการแก้คำสาป แต่ตำนานเทพเจ้านั้นเลื่อนลอย ต่อให้มีเทพเจ้าจริง ก็ไม่แน่ว่าจะมาปรากฏให้เราเห็น ดังนั้นผมคิดว่าหาดอกบัวหิมะดีกว่า หากได้ดอกบัวหิมะ ความชราและโรคภัยของพวกคุณก็จะหายไปไม่ใช่หรือ?"