หยุนหยุนยังคงไม่ยอมแพ้ใจจริง ๆ เธอจึงเข้าไปในไลฟ์สดของซางเฟยหว่าน ยอมเสียเงินเพิ่มอีกหน่อยก็จะได้เอาคนโรคจิตนั่นมาลงโทษตามกฎหมายให้ได้
เรื่องที่เธอเล่าแม้จะไม่ได้น่าตื่นเต้นตกใจอะไรมาก แต่ก็ทำให้ใครหลายคนรู้สึกขยะแขยงไม่น้อย
[คนโรคจิตมีเยอะจริง ๆ ฉันเองก็เคยเจอบนรถเมล์ ตอนจับได้เขายังไม่ยอมรับ พอบอกว่าจะแจ้งตำรวจเขาก็รีบวิ่งหนี ฉันคิดถึงทีไรก็ยังโกรธ เหมือนกลืนแมลงวันตายเข้าไปทั้งตัว]
[เคยคิดจะขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหรือจักรยานบ้างไหม?]
[ฉันก็ปั่นจักรยานไปเรียน วันหนึ่งเลิกงานดึก ๆ โดนผู้ชายที่ขี่จักรยานตามตอมอยู่ตั้งนาน ฉันเร่งก็เร่งตาม ฉันช้าก็ช้าตาม ต่อมาผ่านหน้าหน่วยทหารพอดี เลยฉุกคิดได้เลี้ยวเข้าไป พอพวกเขาเห็นทหารใส่เครื่องแบบวิ่งไล่ออกมาก็รีบเลี้ยวหัวรถหนีไปทันที]
[ผู้หญิงอยู่ข้างนอกต้องปกป้องตัวเองจริง ๆ ถึงจะไม่เคยเจอแต่ฟังแล้วก็ยังเสียวสันหลัง]
แน่นอนว่าก็ต้องมีเสียงที่ไม่ค่อยเข้าพวกปนมาบ้าง:
[พวกผู้หญิงบ่นไปได้เยอะ เคยทบทวนตัวเองบ้างไหม? ตัวเองแต่งตัวโป๊เกินไปหรือเปล่า? ไม่อดทนทำงานหาเงินซื้อรถเองบ้างหรือไง?]
[อีกอย่าง ทำไมต้องกลับบ้านดึกดื่นขนาดนั้นด้วยล่ะ? เปิดโอกาสให้พวกนั้นชัด ๆ]
แต่ไม่นานก็โดนรุมสวนกลับ:
[ไม่ได้ยินเขาบอกหรือไงว่าเป็นเรื่องระหว่างทางกลับจากทำงาน? ต่อให้ออกไปเที่ยวกลับดึกหน่อย ก็กลายเป็นเหตุผลให้พวกโรคจิตลามกทำชั่วได้งั้นเหรอ? น่าขำจริง ๆ!]