อวี๋เป่ยหมิงถามองครักษ์ว่า "เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"
องครักษ์ทำหน้าลึกลับมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา "ก็เพราะที่นี่มีผี ผู้คนเลยย้ายหนีกันหมด แม้แต่นิติบุคคลหมู่บ้านก็ไม่กล้าอยู่ทำงานต่อ ส่วนฉันถูกเรียกมาดูแลประตูทีหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนสูง ฉันก็อยากลาออกไปแล้ว"
"ตอนปกติฉันเดินตรวจตรา ได้แต่ทำแค่ด้านนอก ไม่กล้าเข้าไปข้างในเลย โดยเฉพาะวิลล่าหมายเลข 18 ที่นั่น..."
เขาถอยไปสองสามก้าว ยืนใต้เสาไฟดวงเดียวที่มีอยู่แถวนั้น ก่อนจะกล้าพูดต่อ
"ตอนกลางวันที่นั่นเงียบเชียบ แต่พอตกกลางคืนจะได้ยินเสียงเพลงแปลก ๆ ตอนที่ฉันเพิ่งมาทำงานใหม่ ๆ เคยบ้าบิ่นลองไปดู เอ้า! รู้ไหมฉันเห็นอะไร?"
"เงาคน! เงาคนหลายเงา เดินโผล่ไปโผล่มาอยู่ในหน้าต่าง!"
"แต่ที่บ้านนั้นหมิงหมิงไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ตอนกลางวันตอนเดินตรวจตรา ฉันเห็นแม่กุญแจประตูขึ้นสนิม!"
"หลังจากนั้น ฉันเดินตรวจตราก็เลี่ยงไปแถวนั้น"
"พูดต่อไม่ได้แล้ว เดี๋ยวสิ่งที่อยู่ในนั้นได้ยินเข้า พวกคุณไปเถอะ ไปเร็ว ๆ อย่าอยากรู้อยากเห็นเป็นอันขาด!"
องครักษ์ไม่ฟังเหตุผลจะไล่พวกเขาไป ทันใดนั้นซางเฟยหว่านก็ร่ายภาพลวงตา องครักษ์ชะงักไปชั่วขณะ แล้วหันหลัง เดินจากไปแบบแข็งทื่อ ๆ
ระหว่างเดิน เขายังพึมพำ "เมื่อกี้ฉันพูดกับใครอยู่? แปลก ทำไมฉันต้องพูดคนเดียวด้วย?"
ประตูเหล็กดัดของวิลล่าหมายเลข 18 ขึ้นสนิมแล้ว ในสนามมีวัชพืชขึ้นรกเรื้อ ดูเหมือนไม่มีคนอยู่