"นี่เธอ…" ฟางเสี่ยวเหมยจำเธอได้ในทันที "หนูคือเสี่ยวเป่า ลูกของแม่! เสี่ยวเป่าโตขึ้นแล้วเหรอ?"
เสี่ยวเป่าพยักหน้า ยิ้มหวานตอบ "แม่คะ ตอนนี้เสี่ยวเป่า 8 ขวบแล้วนะ!"
ถูกแล้ว ถ้าเสี่ยวเป่ายังมีชีวิตอยู่ ปีนี้ก็อายุ 8 ขวบพอดิบพอดี
"เสี่ยวเป่า… แม่ขอโทษนะ เป็นเพราะแม่ดูแลหนูไม่ดีเอง ความสะเพร่าของแม่ทำให้หนูตาย ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่…"
ฟางเสี่ยวเหมยกอดลูกสาวตัวน้อยไว้แน่น สะอื้นจนพูดอะไรไม่ออก
สำหรับแม่แล้ว การสูญเสียลูกเป็นเรื่องที่รับได้ยากแสนยากยิ่งอยู่แล้ว และยิ่งกว่านั้นคือลูกต้องมาตายทั้งเป็นเพราะความประมาทของตัวเอง
ถ้าไม่ได้คิดว่ายังมีลูกสาวคนโตที่ต้องดูแล เธอคงอยากจะตายให้สิ้นเรื่องไปแล้ว
"แม่คะ ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอก วันนั้นแม่อาจจะหลับลึก แต่แม่ก็ไม่ได้เอาผ้าห่มมาปิดหน้าหนูสักหน่อย คนที่ฆ่าหนูคือพ่อต่างหาก!"
"พ่อไม่ชอบเสี่ยวเป่า ก็เลยฉวยตอนที่แม่หลับ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าหนู"
"แม่คะ ตอนถูกผ้าห่มปิดหน้ามันอึดอัดมากเลยนะ… แต่ที่ทำให้หนูเสียใจยิ่งกว่าคือพ่อ เพราะหนูไม่ใช่ผู้ชาย เขาก็เลยเกลียดหนู ถึงกับยอมฆ่าหนู"
เสียงร่ำไห้ของฟางเสี่ยวเหมยชะงักลงทันที เธอมองเสี่ยวเป่าด้วยความไม่อยากเชื่อ "หนูว่าไงนะ? เขา… เขาเป็นคนฆ่าหนู?"
ย้อนกลับไปตอนนั้น หลังจากลูกเสีย ฟางเสี่ยวเหมยเอาแต่ร้องไห้ตลอดทั้งเดือน
ต่อมาสามีของเธอลางานหนึ่งเดือน อยู่เป็นเพื่อนคอยปลอบโยนข้างกาย เธอถึงได้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
สามีบอกว่า "เป็นเพราะเด็กคนนั้นไม่มีวาสนากับเรา ถึงได้รีบมาแล้วก็รีบจากไป"
เขาบอกว่า "ไปเสียก็ดี เผื่อชาติหน้าจะได้ไปเกิดในครอบครัวรวย ๆ"
เขาบอกว่า "ไม่เป็นไรนะเสี่ยวเหมย ผมไม่โทษคุณหรอก เรายังหนุ่มสาว ยังมีโอกาสมีลูกอีก"
เขายังบอกอีกว่า "ให้ลูกสาวคนโตมีน้องชายสักคน ต่อไปสองคนจะได้มีเพื่อนกัน…"
เธอเลยเชื่อคำสามี ตั้งท้อง แล้วก็แท้ง ตั้งท้อง แล้วก็แท้ง…
ผ่านไปหลายครั้ง สามีก็ค่อย ๆ หมดความอดทน ด่าเธอว่าท้องไม่เอาไหน อุ้มท้องก็อยู่ไม่อยู่
เขาบอกว่า "คนอื่นมีลูกชาย ทำไมเราถึงไม่มี?"
เขาบอกว่า "แกทำให้ลูกสาวฉันตาย ก็ควรคืนลูกชายให้ฉัน นี่คือสิ่งที่แกติดค้างตระกูลลั่วของฉัน!"