ซางเฟยหว่านดีใจอยู่ในใจ แต่ที่ปรากฏบนใบหน้าก็เพียงรอยยิ้มบาง ๆ : "ยินดีต้อนรับกลับ"
อวี๋เป่ยหมิงยิ้มตอบ : "ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้ต่อฉัน"
ฝ่ามือของทั้งคู่ยังคงประสานกันอยู่ ชั่วขณะหนึ่งต่างก็ลืมที่จะปล่อยมือ
จนกระทั่งเสียงของเหล่าปีศาจต้นไม้ดังมาจากด้านหลัง :
"เศษแก้วบ้า ๆ นี่ กระเด็นใส่หน้าปู่ถันเต็มไปหมด! โอ๊ย! เจ็บจัง น้องสาวหลิวเธอเป็นยังไงบ้าง?"
"ฉันก็โดนกระเด็นใส่เหมือนกัน โอย... ฉันจะเสียโฉมไหมเนี่ย?"
"ปู่ถันอย่าโวยวายได้แล้ว หน้านายหนาหนังหนาตาแบบนั้น ไม่เกินสองสามวันก็หายหรอก"
"พวกเราทุกคนโดนเศษแก้วกระเด็นใส่ ทำไมปลาคาร์พน้อยถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ"
"จะต้องพูดไหมล่ะ ก็คนเขาโชคดีไง เศษแก้วยังหลบให้เขาเลย! แบบนี้อิจฉาไม่ได้จริง ๆ"
"แค่โชคดีกว่าใครเพื่อนนิดหน่อยเอง ฮี่ ๆ"
ซางเฟยหว่านปล่อยมือจากอวี๋เป่ยหมิงอย่างเป็นธรรมชาติ : "ครั้งนี้ที่ช่วยท่านออกมาได้ จางเสวี่ยเสวี่ยก็นับว่ามีส่วนสำคัญไม่น้อย"
สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในฝ่ามือที่หายไปของซางเฟยหว่าน อวี๋เป่ยหมิงซ่อนความผิดหวังไว้ในใจ หันไปพูดกับจางเสวี่ยเสวี่ยด้วยความจริงใจ : "ขอบใจมาก"
จางเสวี่ยเสวี่ยกลัวว่าอวี๋เป่ยหมิงจะไม่รักษาคำพูด รีบอ้างบุญคุณขอกตเวทีทันที : "ท่านบอกจะให้ฉันไปพำนักที่เขาโส่วหลง นี่พูดแล้วต้องรักษาสัญญานะ ตอนนี้ฉันก็ถือเป็นผู้มีพระคุณต่อท่านแล้ว ต้องให้ฉันอยู่หลายวันด้วย!"