ผีเฒ่า ในฐานะนักเขียนออนไลน์ที่เริ่มมีชื่อเสียงพอสมควร ลีลาการเขียนของเขามั่นคง แม้จะเป็นหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก ก็ยังมีท่าทางที่สวยกว่าคนอื่น
ดังนั้นเขาจึงไม่เหมือนนักเขียนหน้าใหม่บางคน ที่ถูกตัดตอนกลางเรื่อง
โดยเฉพาะเขายังมีฐานผู้อ่านอยู่บ้าง แม้จะไปไม่ถึงจุดสูงสุดเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังมีรายได้ดี ทางบรรณาธิการของเว็บไซต์จึงสนับสนุนให้เขาอย่างน้อยเขียนให้ได้ห้าล้านตัวอักษร
ผีเฒ่าจึงเขียนทุกวันอย่างขยันขันแข็ง อุตส่าห์สุดชีวิต
เงินหายาก ขี้อึก็กินยาก ต่อให้ผู้อ่านจะด่ายังไง วีรบุรุษก็ต้องก้มหัวให้กับข้าวห้าเก้าอยู่ดี
จนกระทั่งสามเดือนก่อน จู่ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝัน
วันนั้น ตื่นนอนขึ้นมา เขาเตรียมจะขัดเกลาต้นฉบับที่เขียนเมื่อวาน แล้วอัปโหลดขึ้นเว็บไซต์ป้อนให้ผู้อ่าน
ผลปรากฏว่าเปิดเอกสารดู—ตะลึง!
ต้นฉบับล่ะ?
ต้นฉบับที่เขียนเหนื่อยทั้งวันเมื่อวานล่ะ
เห็นๆ ว่าไฟล์เอกสารยังอยู่ แต่ข้างในกลับว่างเปล่า แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียวก็ไม่มี
ครั้งแรกเขาคิดว่าตัวเองเซฟไม่ดี ก็เลยกัดฟันเขียนต้นฉบับเมื่อวานใหม่ทั้งเรื่อง พอเขียนเสร็จก็รีบอัปเดตโดยไม่ได้ขัดเกลา
จากนั้นก็เริ่มอดหลับอดนอน เขียนเนื้อหาที่จะอัปเดตวันนี้ต่อ
ทนจนตีสี่ครึ่ง ในที่สุดก็เขียนเสร็จทัน
ครั้งนี้เขาจำขึ้นใจแล้ว นอกจากการเซฟไว้ในคอมพิวเตอร์แล้ว ยังเก็บสำเนาไว้ในกล่องเก็บต้นฉบับในหลังบ้านของนักเขียนอีกด้วย
ผลปรากฏว่า พอวันรุ่งขึ้น เขานอนจนถึงบ่ายสองสามโมง เตรียมจะลุกขึ้นมาขัดเกลาต้นฉบับ เอกสารก็ถูกเคลียร์อีกครั้ง
เขาตกใจไปชั่วขณะ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีสำเนาสำรอง ก็แอบดีใจ: "โชคดีที่ฉันฉลาด เก็บสำเนาไว้บนเว็บไซต์"