"เวินเสี่ยวอิ้ง ฉันก็เป็นลูกสาวของพ่อเหมือนเธอ สมควรได้รับมรดกส่วนหนึ่ง! ถ้าเธอยังคิดถึงความรักระหว่างพ่อกับลูกในอดีต เธอก็ควรไปตรวจดีเอ็นเอกับฉัน! ควรจัดการทรัพย์สินอย่างยุติธรรม!"
"เฟิงตาน เธอยังคิดถึงทรัพย์สินอีกเหรอ?" จูจวิ้นเฟิงอดไม่ได้ที่จะตำหนิเฟิงตาน
เฟิงตานหัวเราะเย็น: "นายอย่ามาทำเป็นคนดีที่นี่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะทรัพย์สิน นายจะมาที่นี่ทำไม? เมื่อกี้ยังกล้าทำเป็นเล่นละครน้ำเน่าเรื่องรักแท้อยู่เลย?"
"จูจวิ้นเฟิงนายแย่กว่าฉันอีก พูดว่ารักเสี่ยวอิ้งสุดหัวใจ พูดว่าเพราะเป็นพี่น้องกันถึงต้องเลิกกัน?"
"ในเมื่อความสัมพันธ์ถูกเปิดเผยแล้ว เราก็คุยกันให้ชัดไปเลย ฉันกับนายถึงแม้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่กฎหมายก็กำหนดว่าลูกนอกสมรสมีสิทธิ์ได้รับมรดก ทำไมเราถึงจะเอาส่วนที่เป็นของเราไม่ได้?"
"จูจวิ้นเฟิง ตอนนี้นายควรอยู่ฝ่ายเดียวกับฉัน เรียกร้องให้เสี่ยวอิ้งตรวจดีเอ็นเอกับเรา! และแบ่งมรดกอย่างเป็นธรรม!"
เวินเสี่ยวอิ้งได้ยินแล้วมองจูจวิ้นเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา: "เฟิงตานพูดว่ายังไงนะ? พี่น้อง? ฉันกับนายจะเป็นพี่น้องกันได้ยังไง?"
จูจวิ้นเฟิงเจ็บปวดจนสุดที่ทน แต่ก็ต้องยอมรับ: "แม่ฉันกับคนๆ นั้น เคยเป็นคนรักกัน ต่อมาเขายอมเข้าบ้านไปเป็นสามีของตระกูลเวิน ก็ทิ้งแม่ฉันไป หลังจากเลิกกัน แม่ฉันถึงพบว่าตัวเองท้อง"