คำพูดนี้ราวกับเชือกช่วยชีวิต ดึงหญิงที่สิ้นหวังคนนั้นให้ถอยกลับมาอีกครั้ง
ฟู่อวิ๋นทั้งเจ็บปวดและโทษตัวเอง "ไม่รู้ ไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง ฉันผิดต่อพ่อ ผิดต่อพ่อจริง ๆ ขอโทษ ขอโทษ! แต่ฉันก็ปล่อยเรื่องมากมายขนาดนั้นไม่ได้..."
ซางเฟยหว่านกล่าว "อยากรู้ไหมว่า ถ้าคุณกระโดดลงไป สามีและแม่สามีคุณจะเป็นยังไงบ้าง"
ฟู่อวิ๋นชะงักไป
ซางเฟยหว่านกล่าว "ฉันบอกคุณได้ หลังจากคุณตาย พ่อแม่สามีคุณจะอ้างว่าไม่มีการดูแลดาดฟ้าที่ดี เรียกร้องให้นิติบุคคลหมู่บ้านชดใช้ พวกเขายังเอาเถ้ากระดูกของคุณกับลูกไปตั้งแถวกลางหมู่บ้านสร้างความโกลาหล สุดท้ายนิติบุคคลหมู่บ้านก็ทนไม่ไหว จ่ายเงินจบเรื่อง แม่สามีคุณก็เอาเงินชดเชยของคุณ ไปหาคู่ครองใหม่ให้สามีคุณอีก"
"ส่วนพ่อของคุณ ท่านเลี้ยงคุณคนเดียวตั้งแต่เล็กก็ยากลำบากอยู่แล้ว บั้นปลายชีวิตกลับต้องเสียลูกสาวและหลานคนเดียวไป ในความเหงาและความคิดถึงอันไม่มีที่สิ้นสุด ก็ทุกข์ตรมตายอย่างเดียวดาย"
"ทุกคนที่คิดสั้นต่างมีเหตุผลที่จำเป็น แต่สุดท้ายแล้วทั้งหมดก็ทำให้คนรักเจ็บปวด คนเกลียดดีใจ คุณเกลียดพวกเขา โกรธพวกเขา แล้วทำไมต้องตายเพื่อให้พวกเขาได้ประโยชน์ แต่กลับลงโทษพ่อที่รักคุณที่สุดคนนั้น"
คำพูดของซางเฟยหว่านทำให้เธอตกตะลึง "พวกเขา... พวกเขาจะไร้ยางอายถึงขนาดนั้นจริง ๆ หรือ"