"เป็นปีศาจ แต่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่หายากในโลก! เธอไม่ใช่ผู้ที่อยากจะได้สูตรลับน้ำหอมปลาคาร์พคืนมาตลอดหรอกรึ?"
นายกเทศมนตรีเก่าแบฝ่ามือออก เผยให้เห็นเกล็ดปลาสองสามชิ้นที่มีสีสันแพรวพราว สวยงามราวกับหยก:
"นี่แท้จริงคือสูตรลับน้ำหอมปลาคาร์พ! เมื่อ 60 ปีก่อน เมืองเล็กของเราเคยมีปีศาจปลาคาร์พตนหนึ่ง นางงามเฉกเช่นปลาคาร์พตัวนี้ ทั่วทั้งร่างล้วนเป็นสมบัติ พวกเราจึงใช้หลอมปรุงจนสำเร็จเป็นน้ำหอมปลาคาร์พ หากเพียงฉีดพ่นก็สามารถนำมาซึ่งโชคดี"
เขาส่งเกล็ดปลาที่เพิ่งเอาออกมาให้กับชายชราที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่แยแส เพื่อนำไปหลอมทำน้ำหอม
นายกเทศมนตรีคิมถาม: "ว่ากันว่า สูตรลับน้ำหอมมิใช่เทพเซียนปลาคาร์พเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนประทานให้หรอกรึ?"
นายกเทศมนตรีเก่าแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์: "นั่นเป็นแค่เรื่องเล่าที่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อปกปิดความจริงจากโลกภายนอกเท่านั้น เทพเซียนหรือปีศาจร้าย ใครเล่าเต็มใจที่จะมอบเลือดเนื้อของร่างกายออกมา? เธอไม่ยอมให้ พวกเราก็ลงมือเอาเอง!"
เขาพูดไปพลาง ถอนหายใจอย่างอาลัย: "น่าเสียดาย สมบัติที่ดีเลิศเพียงใด ก็จะมีวันที่ขุดใช้จนหมดสิ้นไป เมื่อวัตถุดิบหมดสิ้น ก็ไม่สามารถผลิตน้ำหอมปลาคาร์พได้อีกต่อไป น้ำหอมจากภายนอกเดี๋ยวนี้ล้วนแต่หยาบช้าไร้คุณภาพ ไม่มีประสิทธิภาพแม้แต่นิด"
"เดิมที ฉันคิดว่าชั่วชีวิตนี้ คงไม่สามารถสร้างน้ำหอมปลาคาร์พได้อีก แต่เหนือคาดหมาย คนประเทศหัวเซี่ยกลับส่งปลาคาร์พมาให้เราอีกตัว!"
ดวงตาขุ่นมัวของนายกเทศมนตรีเก่า ในยามนี้ล้นเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
เขาชี้ไปที่ปลาคาร์พในสระน้ำอย่างใจจดใจจ่อพลางพูดว่า: "ปลาคาร์พตัวนั้นเมื่อปีนั้น ทำให้เมืองน้อยของเราเจริญรุ่งเรืองอยู่นานถึงสิบปี! หากใช้ประโยชน์เจ้าตัวนี้อย่างดี จะต้องนำพาโชคลาภหลั่งไหลอย่างแน่นอน!"