ไป๋จวิ้นเคยเห็นจางเสวี่ยเสวี่ยยืนอยู่บนเวทีอย่างรุ่งโรจน์เปล่งประกาย เคยเห็นเธอกลายเป็นนางเงือกว่ายน้ำไปมาอย่างสบายใจ และยังเคยเห็นเธอขบเขี้ยวเผยเล็บทะเลาะกับใครสักคนอย่างดุดัน
แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าสักวันหนึ่ง เธอจะถูกกักขังอยู่ในบ่อที่สกปรก แคบ และเหม็นคลุ้งเช่นนี้
น้ำในบ่อลึกเพียงครึ่งเมตร จางเสวี่ยเสวี่ยลอยตัวอยู่ในน้ำอย่างไร้อ่อนแรง เกล็ดสวยงามทั้งตัวสิ้นความงดงาม และมีรอยเลือดกระจัดกระจายอยู่หลายจุด
ด้านบนบ่อถูกปกคลุมด้วยอวนประมงที่อัดกันแน่นหนา บนอวนมีริ้วเลือดและเกล็ดติดอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นร่องรอยที่จางเสวี่ยเสวี่ยทิ้งไว้ระหว่างดิ้นรน
"เสวี่ยเสวี่ย..."
หางปลาสีทองแดงขยับเล็กน้อย ศีรษะปลาหันมาทันทีแล้วว่ายตรงเข้ามาหาเขา
"ไป๋จวิ้น เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ"
"เสวี่ยเสวี่ย เธอคือจางเสวี่ยเสวี่ย!"
เขาเห็นรอยเลือดโปรยปรายอยู่บริเวณที่เกล็ดของเธอหลุดร่วง รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างยิ่ง "เสวี่ยเสวี่ย เจ็บมากไหม ขอโทษนะ ผมไร้ความสามารถจริง ๆ ถูกหลอกลวงจิตใจได้ง่าย ๆ ยังโง่เขลาจนเชื่อเองว่าตัวเองเป็นชาวประมง"
"เสวี่ยเสวี่ย อย่ารีบนะ ผมจะปล่อยเธอออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"
เขาพูดไปพร้อมกับยื่นมือออกไปดึงอวนประมง
อวนประมงถูกปูซ้อนกันหลายชั้น ส่วนขอบยังมัดด้วยลวดเหล็กยึดติดกับขอบนอกของบ่อ เพื่อป้องกันไม่ให้จางเสวี่ยเสวี่ยหลุดออกจากบ่อปลาไปได้
ไป๋จวิ้นใช้ความพยายามอย่างมากจึงฉีกลวดเหล็กด้านนอกออกได้ แล้วดึงอวนอีกพักใหญ่ ในที่สุดก็เปิดรูหนึ่งบนอวนที่ซ้อนทับกันหลายชั้น
"ออกมาทางนี้ เร็ว!"
จางเสวี่ยเสวี่ยกล่าวว่า "ตอนนี้ฉันกลายเป็นปลาไปแล้ว ไม่มีมือไม่มีเท้า ขยับตัวไม่ได้ เธอลากฉันออกมาก่อน แล้วเช็ดน้ำบนตัวฉันให้แห้ง ฉันก็จะกลับเป็นคนได้"