"อาทิตย์กว่ามานี้ หนูไปหลายที่มาก แต่ทุกที่มันเปลี่ยนไปหมด ทุกแห่งกลายเป็นคนละที่ โรงงานของเล่นที่บ้านเลิกกิจการแล้ว โรงงานก็ไม่เหลือ ญาติพี่น้องหนูก็ไปหามาหมด แต่ก็หาไม่เจอ ญาติ ๆ ก็ย้ายกันไปหมดแล้ว ไม่มีใครอยู่ ส่วนโรงเรียนที่หนูเคยเรียน...ก็ไม่เหลือแล้ว ย้ายไปแล้วเหมือนกัน"
"หนูไม่มีที่ไปจริง ๆ เลยต้องกลับมาที่นี่ แต่แม่..."
เวินเสี่ยวอิ้งลูบมือที่แข็งทื่อของแม่:"ทำไมแม่ถึงกลายเป็นแบบนี้? คราวที่แล้วหนูกลับมา ทำไมหนูไม่เห็นแม่? แล้วพ่อ แล้วก็คนพวกนั้น...พวกเขาไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นของหนูเหรอ? ทำไมกลายเป็นหุ่นไม้ไปหมด?"
แม่หุ่นไม้ไม่คิดว่าลูกสาวที่เลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมจะเจอเรื่องหนักหนาแบบนั้น แต่ถึงแม้เธอจะเสียใจและเศร้าโศก สิ่งที่ห่วงที่สุดก็ยังเป็นแม่คนนี้ของเธอ
ด้วยเหตุนี้ ลูกสาวถึงยอมแลกเวลาสิบสองปีของตัวเอง เพื่อให้แม่มีสุขภาพแข็งแรง
แม่หุ่นไม้ลูบแก้มลูกสาวด้วยความสงสาร ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่รับรู้อุณหภูมิอะไรได้อีกแล้วก็ตาม
"ขอโทษนะลูก แม่เองที่แย่ แม่ดูแลหนูไม่ดี ทำให้หนูต้องทนทุกข์มามากมาย"
เวินเสี่ยวอิ้งรีบส่ายหน้า:"หนูไม่ทุกข์หรอก แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลก แต่แม่คะ ทำไมแม่กลายเป็นอย่างนี้? ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้แม่หายดีไม่ใช่เหรอ!"
เผชิญหน้ากับลูกสาวถามซ้ำ แม่หุ่นไม้ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
เธอไม่กล้าพูด ซางเฟยหว่านเลยต้องช่วยพูดแทน: