"ตามหาคน? ใครกัน?"
"ลูกของอาจารย์"
"หา? อาจารย์ยังมีลูกด้วยหรือ? เขาเป็นชายหรือหญิง? อายุมากกว่าหรือน้อยกว่าหนู? ควรเรียกหนูว่าพี่สาวหรือน้องสาว?"
ศิษย์น้อยถามออกมาอย่างรวดเร็ว แต่กู้ชิงเฉินเงยหน้ามองยอดเขาอันไกลโพ้น นิ่งเงียบอยู่นาน
นานจนซางเฟยหว่านคิดว่าเขาจะไม่ตอบแล้ว เขาจึงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา:
"เขาควรจะอายุมากกว่าเธอเล็กน้อย นอกนั้นอาจารย์ไม่รู้อะไรเลย อาจารย์ไม่รู้ว่าเขาเป็นชายหรือหญิง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะถือกำเนิดอย่างปลอดภัยและเติบโตอย่างสงบสุขได้หรือไม่"
"เป็นอาจารย์ที่ผิดต่อพวกเขาแม่ลูก แต่อนิจจา ความเสียใจมากเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอดีตได้ อาจารย์เพียงอยากตามหาพวกเขาให้พบในยามมีชีวิต เพื่อชดเชยให้มากที่สุด"
ซางเฟยหว่านเอียงคอเล็กๆ คิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามว่า "อาจารย์ ตอนนั้นที่ท่านพบหนูในโลกมนุษย์ ก็เพราะกำลังตามหาพวกเขาอยู่หรือ?"
"ใช่แล้ว ตามหาไม่พบพวกเขา แต่กลับมาพบเธอ ตอนนั้นเธอผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดวงตากลมโตสองข้างจ้องมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย อาจารย์มองจากบนฟ้าเห็นเธอเข้าในพริบตา คิดว่าเธอคือเขา"
"ท่านจึงช่วยหนู พาหนูกลับสู่สำนัก แต่ต่อมาท่านพบว่าหนูไม่ใช่เขา ท่านผิดหวังมากหรือไม่?"