เฟิงตานยังคงซักถามเวินเสี่ยวอิ้งว่า "เธอจะไปตรวจดีเอ็นเอความเป็นญาติกับฉันหรือไม่? ฉันไม่เชื่อว่าหลายปีขนาดนี้พ่อจะไม่มีทรัพย์สินเหลือไว้เลย เวินเสี่ยวอิ้ง อย่าหวังว่าจะยึดครองคนเดียว เธอมีมากพอแล้ว!"
จูจวิ้นเฟิงตะคอก "หยุดปากได้แล้ว! อย่ากดดันเสี่ยวอิ้งอีกเลย ต่อให้เธอต้องการเงิน ก็ไม่ควรมาคาดคั้นในเวลาแบบนี้! เฟิงตาน เธอยังมีจิตสำนึกอยู่หรือเปล่า เสี่ยวอิ้งเคยดีกับเธอแค่ไหน"
"เสี่ยวอิ้ง..." เขาพยายามปลอบเวินเสี่ยวอิ้งอีกครั้ง "ป้าเวินจากไปแล้ว เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี เพื่อให้เธอได้สงบสุขใต้หล้า!"
แต่เวินเสี่ยวอิ้งไม่ฟังคำพูดของใครแล้ว เธอเหมือนคนบ้าตะโกนโวยวายว่า
"คนโกหก! แกมันคนโกหก! แกออกมาเดี๋ยวนี้! ทำไมแกไม่ออกมา? แกมันคนโกหก! ฮือๆ... แกหลอกฉันมาสิบสองปี!"
ในขณะนั้นเอง กลีบกุหลาบจำนวนมากก็ร่วงหล่นลงมาจากอากาศ
เมื่อกลีบหยุดร่วง ผู้หญิงในชุดแดงกุหลาบก็ปรากฏตัวขึ้น
เธอสวยงามเย้ายวนราวกับที่เวินเสี่ยวอิ้งพูดทุกอย่าง สวยจนล่มเมืองได้
"ฉันไม่ได้หลอกเธอนะ" เสียงของเธอใสกังวานน่าฟัง แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงเจ้าชู้
"ฉันตกลงกับเธอแล้ว ให้แม่ของเธอกลับมามีสุขภาพดี เธอก็หายดีจริง ๆ แต่หลังจากนั้นก็เป็นเธอที่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเอง จะโทษฉันได้ยังไง?"
"ถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นทีหลังจะน่าเสียดาย แต่ฉันก็ไม่ใช่คนดูดวง จะไปรู้ชะตากรรมล่วงหน้าได้ยังไงกัน?"