"ให้ฉันเอง" ซางเฟยหว่านก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย สะบัดข้อมือขวาเบา ๆ กำไลข้อมือที่มีกระดิ่งห้อยอยู่ ส่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งวาบออกมา
ลำแสงนั้นเหมือนลิ้นเปลวไฟ ทันทีที่แผ่ไปถึง ยันต์สีเทาเข้มก็ลุกไหม้ มลายหายไปในพริบตา
ซางเฟยหว่านเก็บพลังปราณวิญญาณกลับคืน แสงจากกระดิ่งก็ริบหรี่ลงตาม
"ใช้การได้ดีทีเดียว" เธอลูบกระดิ่งพลางเอ่ยชมอยู่ในใจ
กระดิ่งนี้ช่างเต็มเปี่ยมด้วยพลังปราณวิญญาณ ในขณะที่ทำลายยันต์ มันยังดูดซับพลังสัมผัสที่ฝังไว้ในยันต์ออกไปในชั่วขณะเดียว ด้วยเหตุนี้ ผู้ร่ายมนต์จึงไม่สามารถรับรู้ถึงความผิดปกติใด ๆ ได้เลย
จากนั้น ซางเฟยหว่านก็ขยับเตียงสไตล์ฝรั่งเศสขนาดใหญ่กลับเข้าที่เดิมอย่างง่ายดาย
"ยันต์ถูกทำลาย คำสาปมรณะในตัวคุณก็จะคลายออกโดยอัตโนมัติ แต่ร่างกายคุณยังอ่อนแอมาก ต้องใช้เวลาหลายเดือนค่อย ๆ ฟื้นฟู"
คุณนายฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ร่างกายฟื้นได้ แต่ความรู้สึกคงไม่มีวันกลับมาแล้ว หรือบางทีเขาอาจไม่เคยมีใจให้ฉันเลยตั้งแต่แรก"
ถึงเธอจะเดาได้แล้วว่าใครเป็นคนทำ แต่ก็ยังถามด้วยความไม่ยอมจำนน "ใช่เขาจริง ๆ หรือ เป็นฝีมือสามีฉันหรือเปล่า"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า "ใช่ เหตุผลก็ง่ายดาย เขาต้องการให้ลูกของตัวเองสืบทอดกิจการของตระกูลฉิน ถ้าคุณยังมีชีวิตอยู่ คุณย่อมไม่มีทางยอม ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีนี้ ให้คุณตายไปโดยไม่รู้ตัว แล้วเขาก็จะได้ครอบครองทุกสิ่งของคุณอย่างชอบธรรม"