หลายวันต่อมา ศพชายอีกศพหนึ่งถูกส่งมา
เขาปลดเสื้อผ้าของศพออก กำลังจะกรีดเปิดช่องอกเพื่อชันสูตร ก็จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาแข็งกระด้างดังขึ้นข้าง ๆ ว่า "กรีดเบา ๆ หน่อย ฉันกลัวเจ็บ"
เขาหันขวับไปทันที ตกใจสุดขีดที่เห็นศพนั้นลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาว่างเปล่าจ้องมองเขา แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง "กรีดเบา ๆ หน่อย ฉันกลัวเจ็บ"
มีดผ่าตัดหล่นลงพื้นดัง "เคร้ง"
เพื่อนร่วมงานเปิดประตูเข้ามาถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
เหล่าโหลวตัวสั่นเทา ชี้ไปที่ศพชาย "เขำ...เขำลืมตาขึ้นมาแล้ว พูดได้ด้วย!"
เพื่อนร่วมงานเดินเข้าไป ตรวจดูใบหน้าศพอย่างละเอียด "ไม่มีหนิ ตาหลับสนิทดี ศพพูดได้? คุณล้อเล่นใช่ไหม? ศพจะพูดได้ยังไง?"
คืนนั้น เพื่อนร่วมงานอยู่ข้าง ๆ ตลอด
ระหว่างนั้น ศพพูดอยู่หลายครั้ง แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่เห็นแม้แต่ครั้งเดียว
เหล่าโหลวจึงรู้ว่า มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นความผิดปกติของศพได้
แต่ก่อนเขาเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีสางอย่างแรงกล้า ศพแบบไหนก็กล้าจัดการ การช่วยหาสาเหตุการตายที่แท้จริงให้ผู้ตาย และทำให้ผู้ตายได้รับความเป็นธรรม คือหน้าที่การงานของเขา
แต่ตอนนี้ ศพคุยกับเขาทุกวัน เขารู้สึกว่าจิตใจของตัวเองรับไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่สามารถลงมีดผ่าศพได้อีกต่อไป
นิติแพทย์ที่ถือมีดไม่ไหว จะประกอบอาชีพนี้ต่อไปได้ยังไง?
เพื่อนร่วมงานและหัวหน้าก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงจัดให้เขาพักร้อน