กาแฟดำช่วยยายคนหนึ่งที่กำลังจะหนี แต่เสียงของวิญญาณที่เข้าหูกลับมีพลังพิเศษบางอย่างรบกวนสติของเขา
"กระโดดลงไป กระโดดลงไป..."
จู่ๆ เขาก็หมดสติไป ปฏิบัติตามคำสั่งของวิญญาณ อย่างชาชาเดินไปที่ขอบดาดฟ้า แล้วปีนขึ้นไปบนราวคอนกรีตอย่างชาชา
"หนุ่มน้อย อย่ากระโดด! กลับมา! กลับมาก่อน!" ยายตะโกนอย่างร้อนใจ แต่ก็อ่อนแอเกินกว่าจะเข้าไปห้ามได้
กาแฟดำไม่ฟัง กางแขนออก แล้วเอาหัวทิ่มลงไป—
"กลับมา!" พร้อมกับเสียงตวาดเบาๆ ซางเฟยหว่านคว้าอากาศ ไร้รูปแบบ กาแฟดำก็ถูกพลังมหาศาลที่มองไม่เห็นดึงกลับมา กระแทกกลับลงบนดาดฟ้าอย่างแรง
ความเจ็บแปลบที่หลังทำให้สติเขากลับมาในทันที
ภาพเมื่อครู่ที่เกือบกระโดดตึกยังคงติดอยู่ในหัว ทำให้เขารู้สึกหนาวๆ ไปทั้งตัว
เมื่อเงยหน้าขึ้นไป ก็เห็นซางเฟยหว่านในชุดเดรสกำมะหยี่สีดำบริสุทธิ์ ราวกับกลืนไปกับความมืดมิดของรัตติกาล
บนใบหน้าขาวผ่อง ยังคงมีสีหน้าเย็นชาและนิ่งเฉยเสมอ แต่ในดวงตาสีดำสนิทของเธอ กลับมีแววโกรธเคืองเล็กน้อยประดับอยู่: "แกตั้งใจจะฆ่าคนหรอ?"
คำพูดนั้นพุ่งตรงไปที่วิญญาณ
ก่อนหน้านี้ตอนดูผ่านกล้องวงจรปิด มันยังไม่มีอำมหิตขนาดนี้
เพียงแค่ความยึดติดของมันที่ทำให้มันหลงผิดได้ง่าย ซางเฟยหว่านจึงได้เตือนกาแฟดำไม่ให้ขึ้นไปบนดาดฟ้า
แต่เพียงแค่ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ก็กระตุ้นความอำมหิตอันรุนแรงของวิญญาณตนนี้ขึ้นมา
หากเธอมาไม่ทัน คงมีผู้บริสุทธิ์สองคนต้องตายด้วยน้ำมือวิญญาณ
วิญญาณฆ่าคนแต่ถูกขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธก็ยิ่งมากขึ้น