เสี่ยวเหม่ยยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างตึงเครียด อยากถามอะไรแต่ก็ไม่กล้า เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวจะไปรบกวนซางเฟยหว่าน
แต่พวกปีศาจต้นไม้ที่อยู่ดูกลับอิจฉาจนอกแทบระเบิด
ต้นหลิวพูดด้วยความอิจฉา: "เจ้าจิ้งจอกน้อยนี่โชคดีจริง ๆ มีถึงเทพเซียนมาช่วยเป็นผู้พิทักษ์ธรรมให้"
ต้นซิ่งเบะปาก: "คิดถึงตอนนั้นฉันเจ็บปวดอยู่สามวันสามคืน ถูกวิบัติสายฟ้าฟาดจนลำต้นเกรียมไหม้ ถึงกลายร่างเป็นมนุษย์ได้อย่างทุลักทุเล"
ต้นจันทน์พูดอย่างเจ็บใจ: "เทพเซียนแค่ไม่อยากเสียแรงงานไป เปล่าเลยสักหน่อย ไม่ได้ลำเอียงใส่เจ้าจิ้งจอกยั่วยวนนี่หรอก!"
จิ้งจอกน้อยขดตัวเป็นก้อนกลม ค่อย ๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ มีรัศมีแสงทองแผ่กระจายทั่วร่าง
รัศมีนั้นใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างจิ้งจอกทั้งตัวถูกแสงทองห่อหุ้มจนมองไม่เห็นเค้าโครง
ซางเฟยหว่านพูดว่า: "ปู่ถัน เอาเสื้อผ้าของท่านให้สักชุดแก่เจ้าจิ้งจอกนี่หน่อย"
ปู่ถันรีบลงบันไดดังตึงตึง แล้วก็รีบกลับขึ้นมาดังตึงตึงอีก หยิบชุดวอร์มที่ใส่ไปเต้นระบำจัตุรัสมาหนึ่งชุดโยนเข้าไปในวงแสง พลางพูดอย่างขี้เหนียว: "กลับมาจำไว้คืนฉันด้วย"
เมื่อแสงค่อย ๆ จางลง จิ้งจอกน้อยที่แปลงเป็นมนุษย์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
ใบหน้าได้รูป มีดวงตาลึก ดูลูกครึ่งนิด ๆ แววตามีรอยยิ้มอ่อน ๆ สวมชุดวอร์มคนแก่ของปู่ถัน แต่ก็ยังดูหล่อทะลุทะลวง เป็นหนุ่มหล่อสไตล์หมาป่าที่กำลังฮิต
ทว่าด้านหลังยังมีหางใหญ่ขาวฟูฟ่องติดอยู่ แกว่งไกวไม่หยุดเลย แสดงถึงความดีใจสุดขีด