ในเวลานั้นเอง เสียงไพเราะแฝงความเลื่อนลอยเล็กน้อยก็ดังขึ้นข้างหูว่า "จริงเหรอ ไม่ว่าอย่างไรก็ได้ทั้งนั้นหรือ?"
เวินเสี่ยวอิ้งเงยหน้าขึ้นท่ามกลางดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตา แล้วก็เห็นหญิงสาวในชุดกระโปรงสีแดงสไตล์ย้อนยุคปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
กระโปรงตัวนั้นงดงามเหลือเกิน ไม่รู้ว่าทอจากผ้าชนิดใด ทุกครั้งที่ก้าวเดิน ดอกกุหลาบบนชายกระโปรงจะสั่นไหวไปตามชายกระโปรง เผยภาพบุปผาผลิบานและโรยราซ้ำไปซ้ำมา
กระโปรงว่างามแล้ว แต่ตัวเธอยิ่งงดงามกว่าเสียอีก รูปร่างสูงเพรียวอ้อนแอ้น ใบหน้าประณีตงดงามและมีเสน่ห์เย้ายวน
หญิงสาวในชุดแดงแสนเย้ายวนยิ้มบาง ๆ งดงามล่มบ้านล่มเมือง
แม้แต่เวินเสี่ยวอิ้งซึ่งเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ยังมองจนตาค้าง
"ฉันทำให้แม่ของเธอกลับมามีสุขภาพแข็งแรงได้ แต่ฉันต้องการเวลา 12 ปีของเธอเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เธอยินดีไหม?"
เวินเสี่ยวอิ้งได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน ก่อนตอบโดยไม่ทันคิดว่า "ขอเพียงทำให้แม่ของฉันกลับมามีสุขภาพแข็งแรงได้ ไม่ต้องพูดถึง 12 ปีเลย ต่อให้ให้ฉันตายเดี๋ยวนี้ ฉันก็ยินดี"
"เธอเพียงตอบฉันว่า ยินดีหรือไม่ยินดี?" หญิงสาวชุดแดงยื่นมือข้างหนึ่งออกมา "ถ้ายินดีก็กุมมือฉันไว้"
นิ้วมือที่สวมถุงมือกำมะหยี่สีดำเรียวยาวและสง่างาม ราวกับแฝงพลังลึกลับบางอย่างเอาไว้
"ยินดี!" เวินเสี่ยวอิ้งกุมมือหญิงสาวลึกลับโดยไม่ลังเล
"การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ขอให้โชคดี!"
หญิงสาวชุดแดงพูดจบก็หมุนตัวจากไป
เวินเสี่ยวอิ้งเงยตามองไป เห็นเพียงดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังลาลับ แสงสีทองเจิดจ้าจนแสบตา หญิงสาวชุดแดงเดินสวนแสงมา แสงทองอาบย้อมไปทั่วร่าง
ทันใดนั้นลมแรงก็พัดโหมเข้ามา กระโปรงยาวสีแดงพลิ้วไหวระริก กลีบดอกไม้บนกระโปรงถึงกับร่วงหล่นเกลื่อนพื้นจริง ๆ