"อย่า!"
เถาจื่อหรงพุ่งตัวเข้าไป อยากจะคว้าตัวคนรักไว้
แต่ก็สายเกินไป เขาพุ่งไปถึงขอบหน้าต่าง เห็นเพียงสีแดงฉานสะดุดตาตรงเบื้องล่าง
"เสี่ยวโหรว..."
เถาจื่อหรงทนรับความช็อกนี้ไม่ไหว สลบไปทันที
นานหลังจากนั้น เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เห็นมิสเตอร์ทีที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคนไข้ อารมณ์เขาก็พลุ่งพล่านทันที "แม่ของแกล่ะ? แม่ของแกอยู่ไหน!"
มิสเตอร์ทีสีหน้าเศร้าหมอง "แม่... แม่จากไปแล้ว"
เถาจื่อหรงนิ่งงันไปนาน จู่ ๆ ก็ร้องขึ้นมาอีก "เป็นไปไม่ได้! แม่ของแกไม่มีทางทิ้งฉันไป! เธอแค่โกรธฉันมาก เลยหลบซ่อนไม่ยอมพบฉัน ฉันจะไปตามหาเธอ..."
"เสี่ยวโหรว เธอห้ามเกลียดฉันนะ ตลอด 20 กว่าปีนี้ ฉันรักเธอมากกว่าชีวิตของฉัน ฉันให้ชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีที่สุดและความรักที่ลึกซึ้งที่สุดแก่เธอ บนโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนรักเธอได้เท่าฉัน!"
พูดไปพูดมา จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่ปกติ "ทำไมฉันนั่งไม่ขึ้น? ทำไมช่วงล่างของฉันถึงชาไปหมด?"
มิสเตอร์ทีตอบ "คุณตกอยู่ในภาวะช็อกหนักเกินไป จึงเป็นอัมพฤกษ์ คุณพ่ออย่าเพิ่งตกใจ พักฟื้นร่างกายให้ดีเถอะ"
"คุณวางใจได้ เรื่องงานศพของแม่ผมจะจัดการเอง ผมจะนำท่านไปฝังรวมกับพ่อแท้ ๆ ของผม ชาตินี้อยู่ด้วยกันไม่ได้ ก็หวังว่าตายไปแล้วจะได้พบกัน"
"ไม่ได้! แม่ของแกเป็นเมียฉัน จะไปฝังรวมกับคนอื่นได้ยังไง ฉันไม่ยอม..."
เถาจื่อหรงคำรามเสียงดัง แต่มิสเตอร์ทีเพียงมองอย่างเย็นชา
จู่ ๆ เถาจื่อหรงก็เข้าใจ "แกกำลังเกลียดฉัน? ฉันเลี้ยงแกเหมือนลูกในไส้ ให้วัยเด็กที่สมบูรณ์ไร้กังวล อบรมให้แกเก่งกาจ ถึงขนาดให้แกเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของฉัน! แกจะมามัวเกลียดฉันได้ยังไง?"