หลี่ฉินเป็นผู้ชายที่มาจากชนบท อาศัยความพยายามของตัวเอง ถึงได้มีที่ยืนในเมือง
ก่อนพาแฟนสาวกลับบ้านครั้งแรก หลี่ฉินตีกันไว้กับฟู่อวิ๋นหลายครั้ง
"บ้านนอกเราลำบากมาก ไม่เหมือนในเมือง หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจนะ"
"พ่อแม่ฉันทำนาทำไร่มาตลอดชีวิต ไม่รู้เรื่องรู้ราวมากนัก แต่พวกเขาเป็นคนซื่อสัตย์จิตใจดี"
ตอนนั้นฟู่อวิ๋นยังเด็กมาก เธอยิ้มอย่างใสซื่อ "บ้านฉันก็ธรรมดาเหมือนกัน คุณไม่ต้องกังวลขนาดนั้น สบายใจเถอะ ฉันไม่ดูถูกคนบ้านนอกหรอก แล้วก็ไม่ดูถูกพ่อแม่คุณด้วย"
เพื่อแสดงความให้ความสำคัญ ฟู่อวิ๋นตั้งใจซื้อของขวัญเต็มไม้เต็มมือ
แต่เมื่อเธอตามแฟนหนุ่ม หิ้วถุงของขวัญหนักพะรุงพะรัง มาถึงบ้านเขา
พ่อแม่ของเขากลับมองเธออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน ไม่มีคำทักทายปราศรัย ไม่แม้แต่จะทักทายสักคำ
หลี่ฉินเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วน รีบยกของขวัญส่งให้ ยิ้มบอกพ่อแม่ว่าของพวกนี้ฟู่อวิ๋นเลือกอย่างพิถีพิถัน
แต่พ่อของเขากลับนั่งสูบบุหรี่เงียบงัน ราวกับไม่รู้จะรับมือแขกอย่างไร
แม่ของเขารับของขวัญไป โยนทิ้งไว้ข้างตัว พึมพำว่า "ของพวกนี้เราก็ใช้ไม่ได้หรอก ซื้อมาทำไม"
หลี่ฉินรีบอธิบายให้ฟู่อวิ๋นฟัง "แม่ผมกลัวคุณเสียเงินน่ะ ผมบอกแต่แรกแล้ว คุณไม่ต้องซื้ออะไรเลย มาก็พอแล้ว คนบ้านนอกเราจริงใจ ไม่ต้องมีมารยาทจุกจิกพวกนี้"