เสี่ยวเฮยลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็เห็นเงาร่างหนึ่งคุ้นตาคลุมเครือ:
"เหมียวเหมียว……"
อวี๋เป่ยหมิงตบหัวมันเบา ๆ : "สมแล้วที่ใกล้จะโง่ เรียกอาจารย์ซะแล้ว ถ้ารู้สึกมึนหัวก็หลับต่ออีกสักพักเถอะ"
เสี่ยวเฮยกระพริบตาสองสามที มองอวี๋เป่ยหมิงด้วยแววตาที่ซับซ้อนเล็กน้อย
รู้สึกว่าเขาช่างคุ้นเคยเหลือเกิน คุ้นเคยราวกับเคยพบเจอและเคยอยู่ด้วยกันในชาติก่อน
ทุกสิ่งในชาติก่อน ตอนนี้สำหรับเสี่ยวเฮยแล้ว ราวกับถูกปกคลุมด้วยไอน้ำบาง ๆ เห็นได้เพียงโครงร่างเลือนราง
คนสองคนกับแมวหนึ่งตัวเดินไปถึงปากถ้ำ อวี๋เป่ยหมิงถึงนึกอะไรขึ้นได้: "จริงสิ เรามาช่วยเสี่ยวหลิว"
เขาจึงให้ซางเฟยหว่านอุ้มเสี่ยวเฮย ตัวเองย้อนกลับไปหาเสี่ยวหลิว
เสี่ยวหลิวยังคงมึนงงอยู่
อวี๋เป่ยหมิงคิดอยู่นิดหน่อย ยกมือปาดไปที่หน้าผากของเขา ล้างความทรงจำในโลกภาพจิตรกรรมฝาผนังออกไป
ทุกสิ่งในโลกภาพจิตรกรรมฝาผนังล้วนเป็นภาพลวงตา แต่สำหรับคนที่เข้าไปในภาพแล้ว นั่นคือเหตุการณ์จริงที่ได้ประสบมาด้วยตัวเอง
เวลาที่ไหลผ่านในนั้นก็จะแตกต่างกันไปตามประสบการณ์ของแต่ละคน อวี๋เป่ยหมิงใช้เวลาอยู่ในนั้นหลายปี เสี่ยวเฮยอยู่ในนั้นกว่าหลายร้อยปี
ประสบการณ์เหล่านั้น หากฝังลึกเกินไป ก็จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตจริง
เช่นเสี่ยวหลิว เขาเคยเป็นจักรพรรดิ มีสนมสามพันคนซึ่งล้วนเป็นหญิงงามที่คัดเลือกมาจากหมื่นคน
หากมีความทรงจำแบบนี้ติดตัวไป ต่อไปเขาจะยอมรับชีวิตธรรมดาและการแต่งงานธรรมดาได้อย่างไร?