คังหลินเห็นท่าทางเข้าก็พลันเสียงแหลมขึ้นมาทันที: "ไป๋เฉิงเฟิง เธอหมายความว่ายังไง? จะหย่ากับฉันงั้นเหรอ?"
เหลือบมองเนื้อหาในสัญญาหย่า เห็นว่าต้องออกจากบ้านตัวเปล่า คังหลินยิ่งโมโห: "ไป๋เฉิงเฟิง ฉันอยู่กับเธอมาตั้งยี่สิบกว่าปี เธอจะพลิกหน้ามือเป็นหลังเท้าไร้เยื่อใยแบบนี้ได้ยังไง? มีคนอื่นนอกบ้านแล้วหรือไง?"
ไป๋เฉิงเฟิงขี้เกียจเสแสร้งกับเธออีก: "ไป๋ฮุยเป็นลูกใคร? ตอนนั้นเธอกับกัวเฉิงวางแผนหลอกฉันยังไง? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้!"
คังหลินหน้าซีดลงไปอีก พูดจาตะกุกตะกักอยากอธิบาย
แต่ไป๋เฉิงเฟิงกลับไม่อยากฟังเธออีก: "บอกให้รู้นะ กัวเฉิงตายไปแล้ว คังหลิน เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว ไสหัวแกกับลูกชายที่เกิดกับกัวเฉิงออกไปจากตระกูลไป๋ซะ!"
"ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนั้น!" เมื่อได้ยินว่ากัวเฉิงตาย คังหลินก็ตื่นตระหนกสิ้นดี "เฉิงเฟิง ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันจริงใจนะ ฉันก็อยากใช้ชีวิตดี ๆ กับเธอ เป็นกัวเฉิง มันไม่ยอมปล่อยฉันไปต่างหาก"
"ฉันกลัวว่าเธอรู้แล้วจะทิ้งฉัน ก็เลยถูกมันข่มขู่แล้วคบหากับมันช่วงหนึ่ง แล้วก็ตอนนั้นเองที่ฉันมีไป๋ฮุย"
"เฉิงเฟิง ฉันเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ เมื่อเห็นแก่ความหลังที่เราเป็นสามีภรรยากันมายี่สิบกว่าปี ฉันขอร้อง ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ให้โอกาสเสี่ยวฮุยด้วย!"
เธออ้อนวอนอย่างน่าสงสาร แต่ไป๋เฉิงเฟิงกลับไม่ยอมชายตามองเธอแม้แต่น้อย เพียงพูดเสียงเย็นชาว่า: "ถ้าไม่เห็นแก่ที่เคยเป็นสามีภรรยากัน เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอถอยออกไปทั้งตัวอย่างนี้หรือ? คังหลิน ออกไปจากปักกิ่งซะ อย่าให้ฉันเห็นเธออีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่รังเกียจที่จะทำให้แม่ลูกแกหายสาบสูญไปจากโลกหรอก"
ไป๋เฉิงเฟิงภายนอกดูสุภาพเรียบร้อย แต่คลุกคลีในสนามธุรกิจมานานก็มีไม้เด็ดอยู่บ้าง ประกอบกับคังหลินเองก็ผิดจริง จะด้วยเหตุผลหรือกฎหมายก็ยันอยู่ไม่ได้ จึงต้องพาไป๋ฮุยออกจากตระกูลไป๋ไปอย่างเสียหน้า
ไป๋จวิ้นตอนนี้ก็สร่างเมาแล้ว ทราบว่าคังหลินพาไป๋ฮุยไปแล้ว เขาก็ยังไม่พอใจอยู่บ้าง: "ปล่อยให้พวกนั้นไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?"
คังหลินเมื่อคืนนี้เกือบทำให้ไป๋เฉิงเฟิงตายนะ!