อวี๋เป่ยหมิงกวาดสายตาไป ท่ามกลางกระจกเล็กกรวดเม็ดทรายนับหมื่นล้านบาน เขาก็มองเห็นกระจกบานนั้นของบ้านตนเองได้ในพริบตาเดียว
ชิวผู้เฒ่าโหนกหน้าแนบกับกระจก พึมพำกับตัวเอง: "ในกระจกมีอะไรกันแน่นะ? ทำไมกระจกของฉันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย? อาจารย์ก็จริงๆ ทำไมไม่ให้ฉันตามไปด้วย? ทำให้ฉันร้อนใจทั้งคืนเลย"
ข้างนอกมีเสียงของเจิ้งหลานซินดังมา: "เธอมัวจ้องกระจกอยู่ทั้งคืนขนาดนั้น จะมองยังไงก็ไม่เห็นอะไรแปลกๆ หรอก ออกมากินข้าวดึกกันเถอะ ฉันทำบะหมี่คลุกพริกน้ำมันที่เธอชอบไว้ให้แล้ว"
"บะหมี่คลุกพริกน้ำมันเหรอ? ไป ไป!"
ชิวผู้เฒ่าวางกระจกลง เดินออกไปอย่างกระดี๊กระด๊า ส่วนเรื่องความปลอดภัยของอาจารย์ ค่อยเป็นห่วงทีหลังก็ได้เมื่อกินอิ่มแล้ว
เนื่องจากเวลาที่นี่เคลื่อนที่ช้ากว่าปกติ 24 เท่า ทุกสิ่งในโลกความเป็นจริง เมื่อสะท้อนเข้ามาในโลกในกระจก จึงกลายเป็นการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า
ส่วนเสียงนั้น ถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง
อวี๋เป่ยหมิงลองยกมือขึ้นแตะพื้นผิวกระจก แต่กระจกที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เพียงสัมผัสก็กลายเป็นแสงจุดหนึ่ง รวมเข้ากับกระจกมากมายเหล่านั้นไปแล้ว
เขาสังเกตเห็นอย่างเฉียบแหลมว่า มีกระจกอยู่หลายบาน ที่ปรากฏรอยร้าวขึ้น
กระจกของบ้านไป๋จวิ้นก็เป็นหนึ่งในนั้น
แต่ทำไมกระจกถึงเกิดรอยร้าวขึ้นมาโดยกะทันหันได้ล่ะ?
พลังเขตอาคมที่นี่ น่าจะรวมตัวขึ้นเองจากโลกในกระจก สองพันกว่าปีที่ไม่เคยมีปัญหา แล้วทำไมตอนนี้ถึงเกิดเรื่องขึ้นได้?