คุณป้าเย่ว์พูดไปพูดมาก็ตาแดง
แม้จะผ่านมาสามปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่คิดถึงภาพวันนั้น หัวใจเธอก็ราวกับถูกมีดกรีด
เธอกับสามีแต่งงานกันสามสิบปี รักใคร่กลมเกลียวกันมาตลอด เดิมสามีวางแผนว่าหลังเกษียณจะพาเธอเดินทางท่องเที่ยว ชมทิวทัศน์อันงดงามของมาตุภูมิ
น่าเสียดาย ฟ้ามีสิ่งไม่คาดฝัน
เมื่อสามปีก่อนวันหนึ่ง สามีเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน พอถูกส่งถึงโรงพยาบาลก็อยู่ในขั้นเส้นยาแดงผ่าแปด
ตอนนั้น แพทย์เจ้าของไข้ถามว่าจะช่วยยื้อชีวิตหรือไม่
หากช่วยยื้อ ต้องใช้เครื่องเอคโมทันที นี่คืออุปกรณ์การแพทย์ที่ช่วยพยุงการทำงานของปอดและหัวใจนอกร่างกาย
ค่ารักษาแพงลิบลิ่ว แค่เปิดเครื่องครั้งเดียวก็ห้าหกหมื่นหยวน หลังจากนั้นค่าใช้จ่ายแต่ละวันก็หลายพันหยวน แถมเบิกประกันสุขภาพไม่ได้
ต่อให้ใช้เอคโม เนื่องจากสมองขาดออกซิเจนรุนแรง ต่อให้ช่วยกลับมาได้ ก็คงเป็นมนุษย์ผัก
ระหว่างช่วยกับไม่ช่วย คุณป้าเย่ว์ตัดสินใจยากนัก
ซ้ำร้ายตอนนั้นลูกชายกำลังประชุม โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เธอไม่มีใครให้ปรึกษา
ทางด้านโรงพยาบาลต้องแข่งกับวินาที แพทย์คะยั้นคะยอให้เธอตัดสินใจ ถ้าช้ากว่านี้ถึงใช้เอคโมก็ไม่ทันการ
คุณป้าเย่ว์เคยทำงานด้านการแพทย์ เห็นกรณีแบบนี้มานักต่อนัก รู้ดีว่าสภาพมนุษย์ผักมันเลวร้ายเพียงไหน
ดังนั้น หลังจากลังเลชั่วครู่และถูกแพทย์เร่งรัด สุดท้ายเธอจึงเลือกปล่อย
พอลูกชายมาถึงเนิ่นช้า สิ่งที่เห็นคือร่างไร้วิญญาณของบิดา
ลูกชายต่อว่าเธอว่าทำไมทั้งที่มีโอกาส กลับไม่ยอมยื้อชีวิต เครื่องอีซีเอ็มโอจะแพงสักเท่าไหร่ จะแพงกว่าชีวิตพ่อหรือ
คุณป้าเย่ว์อธิบายกับลูกอย่างใจเย็นว่า เธอทนเห็นสามีกลายเป็นมนุษย์ผักไม่ไหว ยิ่งกว่านั้น ลูกยังไม่ได้แต่งงาน หากผลาญทรัพย์สินในบ้านจนหมด แถมเป็นหนี้ก้อนโต แล้วจะมีสาวที่ไหนยอมแต่งด้วย
เธอมีเหตุผลนัก วิเคราะห์ได้เป็นฉากๆ และเชื่อมาตลอดว่าการตัดสินใจของตนคือสิ่งถูกต้องที่สุด
เธอจัดการงานศพของสามีอย่างมีเหตุมีผล ปลอบโยนลูกชายอย่างมีเหตุมีผล รับมือกับคำปลอบใจจากญาติมิตรทั้งหลายอย่างมีเหตุมีผล