ซ่งหย่าจือรีบยิ้มเอ่ยว่า:
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่มีอะไร ฉันแค่คุยกับสหายซูสองสามประโยค ถามว่าคืนนี้จะทำกับข้าวอะไร พี่ซือเหนียน มาที่นี่ได้ยังไงคะ?"
ฟู่ซือเหนียนไม่ได้ตอบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ซูชิงหลี
ซูชิงหลีถึงค่อยหันกลับมา สีหน้าสงบลงแล้ว มีเพียงขอบตาที่ยังแดงอยู่ มุมปากฝืนยิ้มออกมา:
"สหายฟู่ คุณจะดื่มน้ำไหมคะ? ฉันรินให้ค่ะ"
เธอยื่นมือไปหยิบกระติกน้ำร้อน ข้อมือยังสั่นระริกเล็กน้อย
ฟู่ซือเหนียนมองหางตาแดงก่ำกับท่าทางที่พยายามข่มใจให้สงบของเธอ แววตาพลันหม่นลงชั่วขณะ
"ไม่ต้อง" เขาตอบ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติหลายส่วน "ไปพักเถอะ ชามวางไว้ เดี๋ยวฉันล้างเอง"
ซูชิงหลีชะงัก รีบส่ายหน้า:
"ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง! ฉันล้างเสร็จเดี๋ยวนี้แล้ว!"
"ฉันบอกให้ไปพัก" ฟู่ซือเหนียนเน้นเสียงขึ้น แฝงความหมายเป็นคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ซูชิงหลีอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็หลุบหน้าลง: "...ค่ะ สหายฟู่"
เธอเดินออกจากครัว พอผ่านซ่งหย่าจือก็เอ่ยเสียงเบา:
"สหายซ่ง ฉันกลับก่อนนะคะ"
เสียงของเธอยังขึ้นจมูกเล็กน้อย
ซ่งหย่าจือยืนนิ่งค้าง มองแผ่นหลังฟู่ซือเหนียนที่เดินเข้าครัว พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มล้างชาม ฟันกรามของเธอกัดกันจนดังกรอด