ฟู่ซือเหนียนตื่นขึ้นมาก็พบว่าฟ้าสว่างจ้าแล้ว
เขานอนจ้องเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ศีรษะหนักอึ้งและตื้อไปหมด ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความปวด ฤทธิ์สุราเมื่อคืนยังไม่จางหายไปทั้งหมด
เขายกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว ใช้ปลายนิ้วนวดตรงสันคิ้วอยู่นาน กว่าจะยันที่นอนลุกขึ้นนั่งได้
เสื้อเชิ้ตสีขาวยับย่นแนบอยู่บนตัว คอเสื้อเปิดกว้าง กระดุมเม็ดหนึ่งหลุดหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาก้มมอง แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่พร่าเลือนและกระจัดกระจายก็เริ่มพรั่งพรูเข้ามาในหัว
สุรา ห้องรับแขก เธอผลักประตูเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองเขา พลางเรียก “สหายฟู่”……
แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
เขาหลับตา พยายามนึกทบทวนอย่างหนัก ภาพความทรงจำขาด ๆ หาย ๆ วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ข้อมือของเธอ ร่างนุ่มนิ่มที่ซวนซบลงในอ้อมแขน กลิ่นหอมของสบู่จากตัวเธอ แล้วก็……
ยังมีดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้น ตอนที่เธออยู่ใต้ร่างเขา และผิวเนียนขาวเหนือกระดูกไหปลาร้า
มือของฟู่ซือเหนียนชะงักค้าง
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก้มมองมือตัวเอง
ฝ่ามือว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
แต่สัมผัสนุ่มอุ่นนั้นยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้ว ไม่เหมือนความรู้สึกในฝันนับครั้งไม่ถ้วนของเขา มันสมจริงเกินไป
เขานั่งนิ่งอยู่ริมเตียงเป็นเวลานาน
จากนั้นจึงลุกขึ้นไปห้องน้ำ ใช้น้ำเย็นล้างหน้า