ซูชิงหลีเงยหน้ามองเขา คล้ายไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายดายถึงเพียงนี้
“แต่คุณต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่ง” ฟู่ซือเหนียนมองเธอ
“เรื่องอะไรคะ?”
“อย่าหลบหน้าฉันอีก” เขากล่าว พลางมองใบหน้าเธอด้วยแววตาจริงจัง “ต่อหน้าคนอื่น ฉันทำเหมือนเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันได้ แต่เวลาอยู่กันตามลำพัง อย่าหลบฉันอีก จะทำกับข้าวก็ทำ จะพูดคุยก็พูดคุย อย่าทำเหมือนช่วงสองสามวันนี้ เจอหน้าฉันทีไรก็วิ่งหนีทุกที”
ซูชิงหลีเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“แล้วก็...” เขาเสริมขึ้นอีกประโยค
“ยังมีอะไรอีกคะ?”
“ไม่ใช่ว่ากำลังฝึกคัดตัวอักษรอยู่หรือ?” พูดจบเขาก็หันไปเดินข้างโต๊ะหนังสือ เปิดลิ้นชัก หยิบสมุดปกกระดาษสีน้ำตาลเล่มหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เธอ