เมื่อกลับถึงตระกูลฟู่ ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ในลานบ้านมีแสงไฟสว่าง หน้าต่างห้องรับแขกส่องแสงสีเหลืองนวลออกมา โจวหว่านชิงคงกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างใน
ฟู่ซือเหนียนจอดจักรยานไว้ข้างกำแพง ก่อนหันกลับไปมองซูชิงหลี
เธอยืนอยู่ตรงประตูลานบ้าน อิดออดไม่ยอมเดินเข้าไปข้างใน นิ้วมือยังจับชายเสื้อด้านหลังของเขาไว้แน่น
“เข้าไปกันเถอะ” เขาพูด
ซูชิงหลีไม่ขยับ ก้มหน้าแล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยพื้นเบา ๆ
“คุณเข้าไปก่อนเถอะ ฉัน...ฉันรออีกสักพักค่อยเข้าไป”
ฟู่ซือเหนียนมองขนตาที่หลุบต่ำกับข้อนิ้วซีดจางของเธอ ไม่ได้ปล่อยมือ กลับดึงมือเธอออกจากชายเสื้อแล้วกุมไว้ในฝ่ามือ
ฝ่ามือของเขาแห้งและอุ่น แรงจับไม่หนัก แต่มั่นคง
“เข้าไปด้วยกัน” เขาพูด
ซูชิงหลีเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกกว้าง
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง? แม่คุณอยู่ข้างในนะ!”
“ฉันรู้”
“ถ้าคุณจูงมือฉันเข้าไป ท่านเห็นเข้าก็รู้หมดน่ะสิ?”
ฟู่ซือเหนียนมองท่าทางลนลานของเธอ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รู้ก็รู้สิ”
ซูชิงหลีร้อนใจจนกระทืบเท้าเบา ๆ ลดเสียงลงอีก
“อย่าเลย ยังไม่ต้องบอกตอนนี้...ฉัน ฉันยังไม่พร้อม ให้ฉันค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปได้ไหม?”