ซูชิงหลีหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองเขา
พวงแก้มของเธอยังแต้มสีชมพูจาง ๆ จากฤทธิ์สุราที่ยังไม่จาง ดวงตาต้องแสงไฟเย็นในห้องน้ำจนยิ่งดูฉ่ำวาว
หยางฮ่าวเซวียนก้มมองใบหน้าที่เงยขึ้นของเธอ ดวงตาคู่นั้นชุ่มฉ่ำเป็นประกาย จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา สายใจในอกพลันถูกสะกิดอีกครั้ง
“รุ่นน้องหลีหลี”
เขาลดเสียงลง น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างจงใจ ราวกับกลัวจะทำให้เธอตกใจ
“ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ ก็รู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร”
ซูชิงหลีไม่พูดอะไร
เธอยืนอยู่ตรงนั้น เงยหน้าขึ้น สีหน้าไม่ถึงกับเย็นชา แต่ก็ไม่ได้สนิทสนม ดูคล้ายตั้งใจฟัง และคล้ายกำลังรอให้เขาพูดจนจบ
หยางฮ่าวเซวียนถือว่านั่นเป็นการยินยอม จึงขยับเข้าใกล้เธออีกครึ่งก้าว
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน บางครั้งมีคนเดินผ่านโถงทางเดิน สายตากวาดมองมาทางนี้แวบหนึ่ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าจากไป
หยางฮ่าวเซวียนไม่ใส่ใจเรื่องนั้น เขาถึงกับเบี่ยงตัวเล็กน้อย บังซูชิงหลีไว้ทางกำแพง คล้ายต้องการกันสายตาเหล่านั้นออกไป
“ฉันพูดจริงนะ” เขาก้มมองเธอ แววตาจดจ่อ น้ำเสียงไม่เร็วไม่ช้า ราวกับกำลังพูดเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง “เธอไม่เหมือนคนอื่นเลย เธอยืนอยู่ตรงนั้น ฉันก็เห็นเธอเป็นคนแรก”
ระหว่างพูด มือขวาของเขาล้วงออกจากกระเป๋า แล้วยื่นไปหามือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของซูชิงหลีอย่างเป็นธรรมชาติ
ปลายนิ้วแตะหลังมือเธอ ซูชิงหลีสะดุ้งราวกับถูกลวก รีบชักมือกลับ
แต่หยางฮ่าวเซวียนขยับเร็วกว่าหล่อน เขากุมมือเธอไว้หลวม ๆ นิ้วมือประสานรั้งเอาไว้
แรงไม่มาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อย นิ้วหัวแม่มือยังลูบหลังมือเธอเบา ๆ อีกครั้ง
“อย่าหลบสิ” เขาลดเสียงลงอีก ฟังดูคล้ายกำลังเกลี้ยกล่อม “คุยกันแค่สองสามคำเอง”