ซ่งหย่าจือพรวดพราดลงบันไดมาในรวดเดียว ตอนผลักประตูใหญ่ของตระกูลฟู่ออก รอยยิ้มบนใบหน้าก็แทบประคองไว้ไม่อยู่แล้ว
เพิ่งเดินออกมาถึงนอกลาน ก็ได้ยินเสียงผิวปากดังมาจากด้านหลัง สั้นห้วนและยียวนเจือความเกียจคร้านอยู่ในที
“เฮ้ ซ่งหย่าจือ”
เธอชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไป
หยางจื้อกังพิงลำต้นอู๋ถงตรงปากตรอก เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมไว้สองเม็ด ผมยังคงเสยจนมันเงาวับ คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ตรงมุมปาก พลางแยกเขี้ยวยิ้มให้เธอ
“มาหาฟู่ซือเหนียนอีกแล้วหรือ?” เขาคายบุหรี่ออกจากปาก ก่อนเดินเอื่อย ๆ เข้ามา “ถ้าถามฉันนะ คนอย่างเขาตาถึงฟ้า ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาหรอก หันมามองพี่ชายอย่างฉันบ้างสิ พี่ชายชอบเธอมากนะ”
ซ่งหย่าจือกลอกตา ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง “ถุย! อย่างนายเนี่ยนะ? คู่ควรด้วยหรือ?”
หยางจื้อกังถูกเธอถ่มใส่แต่ไม่โกรธ กลับหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม