“แต่... อื้ม...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เขาก็โน้มลงมาจูบปิดปากเธอ
ซูชิงหลีถูกจูบจนพูดอะไรไม่ออก คำพูดที่เหลือทั้งหมดพลันแตกกระจายอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน
ในมือเธอยังกำดินสอแท่งนั้นไว้ สัญชาตญาณทำให้เธออยากยกมือผลักเขา แต่เพิ่งยกขึ้น ก็ถูกเขาคว้าข้อมือไว้แล้วกดลงกับพนักเก้าอี้
วันนี้เขาจูบไม่เหมือนทุกที ทั้งหนักหน่วงและเร่งร้อน ราวกับมีโทสะที่อดกลั้นมานานซ่อนอยู่
ปลายลิ้นของเขาแทรกผ่านไรฟันเข้าไป บดคลึงริมฝีปากล่างของเธอ ก่อนจะดูดดุนเบา ๆ แรงจนเธอรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง
ซูชิงหลีถูกจูบจนแทบหายใจไม่ทัน มืออีกข้างยันอกเขาแล้วผลักเบา ๆ แต่กลับผลักไม่ขยับ ซ้ำยังถูกแผงอกของเขาเบียดเข้ามาใกล้กว่าเดิม
เขาผละจากริมฝีปากเธอ ถอยออกไปเพียงครึ่งชุ่น หน้าผากแนบกับหน้าผากเธอ ลมหายใจหอบหนักพ่นรดใบหน้า
“เธอจะรับปากอะไรกับแม่ก็ได้ ทำไมต้องรับปากเรื่องนี้ด้วย”
เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง เจือความขุ่นเคืองที่เธอแทบไม่เคยได้ยิน